hey hayat sana sesleniyorum. duy artık sesimi. daha ne kadar bağırmam gerekiyor. ben seni anlamlanlı kılmaya çalışırken,sen hep ayağıma çelme, yüreğime kuşku, aklıma korku takıyorsun. daha fazla acımasız olmak için uğraşma hayat bundan daha fazlası olamazsın! yanlızlığımda dahi rahat bırakmıyorsun. seninle arkadaş olmak istemiyorum hayat....
bazen güç alıyorum senden yeniden sana dönüyorum , bir acı veriyor kaçırıyorsun. nerede olmamı istiyorsun he söylesene artık. daha ne kadar susmalıyım yada ne kadar konuşmalı....... nasıl senin içinde olmalıyım yada neyim dışında olmalı bir ipucu dahi vermiyorsun, neden benimle bu oyunu oynuyorsun.....
sana asılmaya çalışan insanların yanan yürekleri, söndürdüğün ocakları sana teker teker mi anlatmalıyım yoksa.ben anlatırsam nerede kalıcak senin yüceliğin...bilgeliğin...hani benim için bizim için vardınsen....
benim sana hiç hesap sormaya hakkım yokmu? sen bana ne verdin anlatmıyacakmısın susacakmısın hala.ve ben her gün rüzgarındamı savrulacağım. ne olduğunu anlamaya çalışırken etrafıma alay konusumu olacağım? milyonlarca insanın senden medet umarlarken düştüğü komik duruma benidemi düşüreceksin...
nerede senin kullanma kılavuzun. ben nerede nasıl nefes alacağımı bile bilmiyorum dostum...öğrenmeye çalışırken de düşüyorum. kim kaldıracak beni? kim anlatacak nasıl sevdiğimi. kim ağlıyacak acıma. yokmu sayacağım bütün bu kavramları. nasıl peki? nerede ne zaman başaracağım. azmı çalışıyorum yoksa? hayat bütün öfkem sana , sessiz kalmana..belkide kendime...güzel olanı göremediğime...hayatımı acıyla beslememe...
şimdi ben bırakıyorum ardımda seni bu güne kadar görmediğim merhametini düşünmeyeceğim ve hiç bir şey istemeyeceğim senden.yürüdüğüm kaldırımlarda izini, dinlediğim şarkılarda sesini aramayacağım... buruşturulmuş bir kağıt parçası gibi zihnimden söküp hayalini, dipsiz kuyalara atacağım. belki sende kurtulacaksın benden ve sana olan öfkemden...eceee
bazen güç alıyorum senden yeniden sana dönüyorum , bir acı veriyor kaçırıyorsun. nerede olmamı istiyorsun he söylesene artık. daha ne kadar susmalıyım yada ne kadar konuşmalı....... nasıl senin içinde olmalıyım yada neyim dışında olmalı bir ipucu dahi vermiyorsun, neden benimle bu oyunu oynuyorsun.....
sana asılmaya çalışan insanların yanan yürekleri, söndürdüğün ocakları sana teker teker mi anlatmalıyım yoksa.ben anlatırsam nerede kalıcak senin yüceliğin...bilgeliğin...hani benim için bizim için vardınsen....
benim sana hiç hesap sormaya hakkım yokmu? sen bana ne verdin anlatmıyacakmısın susacakmısın hala.ve ben her gün rüzgarındamı savrulacağım. ne olduğunu anlamaya çalışırken etrafıma alay konusumu olacağım? milyonlarca insanın senden medet umarlarken düştüğü komik duruma benidemi düşüreceksin...
nerede senin kullanma kılavuzun. ben nerede nasıl nefes alacağımı bile bilmiyorum dostum...öğrenmeye çalışırken de düşüyorum. kim kaldıracak beni? kim anlatacak nasıl sevdiğimi. kim ağlıyacak acıma. yokmu sayacağım bütün bu kavramları. nasıl peki? nerede ne zaman başaracağım. azmı çalışıyorum yoksa? hayat bütün öfkem sana , sessiz kalmana..belkide kendime...güzel olanı göremediğime...hayatımı acıyla beslememe...
şimdi ben bırakıyorum ardımda seni bu güne kadar görmediğim merhametini düşünmeyeceğim ve hiç bir şey istemeyeceğim senden.yürüdüğüm kaldırımlarda izini, dinlediğim şarkılarda sesini aramayacağım... buruşturulmuş bir kağıt parçası gibi zihnimden söküp hayalini, dipsiz kuyalara atacağım. belki sende kurtulacaksın benden ve sana olan öfkemden...eceee
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder