24.11.2007

BULUT VE MERHAMET






yürüdüğü yollardan ödünç aldığı, eşsiz kelimeleri biriktirir insan. attığı adımlarından arda kalandır kelimeler ona .yollar uzadıkça kelimeler cümleleşir.cümleler anlamlaşır. kısa rüyalar görmeye alışkın değildir o. "kısa rüyalar görmeye alışkın olmayan insanın cümleleri elbete uzun olacaktır" .içini kapadıkça gerçeğe, uzar rüyaları, kendini sakladıkça gerçekten, korkunç bir karanlığa bürünür en renklisi kanla boyanır rüyaların.
bulut kendini oluşturmaya başladığında içindeki su damlacıkları o kadar küçüktür ki, üzerine güneşten gelen ışıkları doğrudan yansıtır.sorgulamadan yansıttığı ışık pamuk gibi beyaz gösterir onu bize. saf ve temiz ,yeni dünyaya gelmiş insan yavrusu gibi kirlenmemiş evrenin tüm ışığını ve güzelliğini yansıtan.ışıkla suyun ahengini alkışlar
yeryüzü.kilometrelerce uzakta yapılan işbirliği eşsiz bir manzara sunar bize. uyum. zamanla bu su damlacıkları birleşip büyüdükçe kalınlaştıkça gelen ışığı daha az yansıtır olur. koyu bir renge bürünür bulut. bulutun taşıma kapasitesi doldukça, rengi koyulaştıkça yağmaya yaklaşmış demektir.tıpkı insan gibi büyüdükçe diğer insanlarla iletişime geçtikçe biriktirdikçe içindeki öfkesini saflığından temizliğinden uzaklaşır.yaşamdaki kötü tecrübeleri onu yavaş yavaş doğasından uzaklaştırır insanın dramatik yazgısıyla yaptığı bu yolculuk hızla onu karanlığa iter, zift dolu bir bataklığa sürüklenmek üzeredir. insan can acıtan duygularla boğuşur ,kendi varoluşunu anlamaya çalışmadan diğerlerini anlamaya çalışması kahreder hayatını. bir insan kendini tanımadan kendini insan yapmadan diğer insansıları anlamaya çalışırsa elbette sonu hüsran olacaktır. bulutu bulut yapan su damlacıklarının birbirleriyle olan kucaklaşmasıdır.su damlası bilir ki diğer damlaya güvenmezse ve işbirliğine girmezse bulut olamaz.ve bulut olup yağmazsa tekrar özüne dönemez yeniden su olamaz. Bulut olabilmek için su damlası olmak ve diğer su damlasıyla buluşmak gerekir.yani olman gerekeni olmak gerekir ve senin gibi olanı bulmak gerekir.

bir su damlasındaki bilinç bu kendini biliş çoğu insanda yoktur yada bir su damlasının farkına vardığı bu hayati gerçeğin farkında değildir insan.farkında olmak farklı olmak olarak algılandıkça gerçektende yeryüzü farklı olmaya çalışan insana benzeyen mahluklarla dolacaktır.farkında olmak ise başka bir boyutta algılamaktır hayatı. hayatın özünü kavramak için yapılan bir yolculuğa çıkmaktır.ve bu yolculuk insanın kendine yaptığı yolculuk olduğundan durağı yoktur vasıtası yoktur ve kendinden başka müşterisi yoktur.bu yolculukta yalnızlığına kaçar insan, yalnızlığın karanlığına sığınır, yalnızlığın yavan ekmeğini yer, yalnızlığın beyin parçalayan sessizliğine tutunur.dokuna bildiği tek şey orada yalnızlığıdır. yalnızlığına dokunduğunda kor bir ateş yakar insanı ve bu ateş ona bir daha nasıl yanılmayacağını öğretecektir.yalnızlığında yüzleştiği karanlığı dost bilir, duyduğu en güvenli sesin evrenin sesi olduğunu anlar insan , yediği en güzel ekmeğin yalnızlığın ekmeği olduğunu keşfeder, yanan yüreğinin tüm hücrelerinde duyumsadığı acının, acı duygusunun en can alıcı duygu olduğunun,acıların en güzelinin de insan olurken çekildiğinin ayırdına varır, farkına varır.farkına varır sonunda insan, mutluluk denen duygunun sahteliğini keşfeder.mutluluğu bulmak adına yapılan erdemsizlikler hemen belirir gözünün önünde, mutluluk arayışının ebedi acıların başlangıçı olduğunu fark eder. yıllarca aradığı şeyin mutluluk olmadığını mutluluğun değil, acının insanı insan yaptığını fark eder.artık acıları ertelemekten vazgeçecektir insan mutluluğun peşinde koşmanın ona kaybettirdiği zamanı telafi edecektir. yağmanın zamanı gittikçe yakınlaşır öğrendikçe öğretir insan kendi benzerleriyle buluştuğu vakit çoğalır dünyayı kurtaracak duygu her birleşim büyük bir enerjidir. insan, damlaların oluşturduğu bulut misali özüne dönmek için yağmayı bekleyecektir.ve o yağdığı zaman acının ne olduğunu bildiği için su damlacıları yerine yeryüzüne merhameti gönderecektir. belma.....

25.09.2007

KORKU


KORKULARINIZI SAYDIM GÖZ BEBEKLERİNİZDE

BİR YENGEÇİN KENDİNE OLAN ÖFKESİ KADAR ÇOKTULAR

YAŞARKEN UNUTTUNUZ CESARETİ

YENİDEN HATIRLAMAYI MEN ETTİNİZ HÜCRELERİNİZDEN

KAPATMAYIN KAPILARINIZI TANRININ ÇOCUKLARINA

BİR ÇAMIN GÖLGESİNDE UYUMAK RAHATLATIR BELKİ

UYANMAKTIR ASIL ZOR OLAN

MEVSİMİ GELDİ GEÇİYOR BEDENLERİNİZİ RÜZGARA BIRAKMANIN

VE YAŞAMI BEDENİNİZDE UYANDIRMANIN

KİRPİKLERİNİZE SAPLANAN OKLARDAN KURTULUN Kİ

YÜREĞİNİZE SAPLANACAKLAR KANGRENE DÖNÜŞMESİN

KORKULARINIZI SAYDIM GÖZ BEBEKLERİNİZDE

VE KENDİMİDE GÖRDÜM O GÖZLERDE

YIRTIYORUM GÖZLERİMİ

YÜREĞİM GÖRÜYOR GERÇEĞİ

ARTIK GÖZLERİM KORKU GÖRMESİN belma.......

29.07.2007

ÖNÜM ARKAM SAĞIM SOLUM BATIK GEMİ


iki gönülün çarpışmasından çıkan o kulak yırtan sesi yine sadece o deli iki gönül duyar.okyanusun en derinliklerine göndermediysen aşkı, batık bir gemi enkazı değilsen henüz, okyanusun ortasında korsanlarla savaştıysan, hava muhalefeti gemini bertaraf etmeye gücünü yetiremediyse, karasularına girdiğin için uyarı ateşıyle uyarıldığın halde rotanı değiştirmediysen, hücum botları püskürttüysen ve denizaltıların füzelerini sana yönlendirdiğini hissedip tanrıya dua ederek onun da yardımını aldıysan ve sonunda dingin bir rotada seyre daldıysan zafer senindir.ama batık bir gemi enkazı halindeyse aşkın yüreğinde onlarca balık adam ne aşkını bulabilir o sularda nede enkazın içinde bir yerlerde unuttuğun ganimetine ulaşabilir.batırma gönlünü o zaman savaş. önüm arkam sağım solum batık gönüller enkazı ....merhaba dediğim her iki insandan biri gerçekleri bilmiyor diğeri bildiği halde susuyor..görmediğimiz bir çok şeye bu kadar yürekten inanap gördüğümüz şeyleri yok saymakla geçecekse bu hayat ve tutunacak tek dalım sana olan sevdamsa ve ölmeye değer birşey varsa bu dünyada ölünür senin için.yüreğim özgürdür özgür kalacak.bu gün gördüğüm her iki insandan biri için ağlıyorum sevdalarını umutlarını yarınlarını aşklarını bir enkaz haline getirmeyi başardıkları için.ama biliyorum bir yerlerde gönüllerinde derinlerde ganimetler var.bize ait. bütünümüze ait, oluşumuza ait, varlığımıza ait, amacımıza ait.iki gönülün çarpışmasından çıkan o kulak yırtan sesi ne zaman ki biz duyduk inanın işte o zaman insan olduk....belma

13.07.2007

KARTEZYEN



KADIN : düşünmeden konuşmanın cezası sonradan düşünmeye mahkum olmaktır. (28.07.2007)

ERKEK : mükemmelliğe hatalarımızı basamak yaparak çıkarız. (28.07.2007)

KADIN : olumsuz hava şartlarında seyahat etmek gibi bir şeysin sen.tüm olumsuzluklara rağmen
seyahat etmekteyim. (28.07.2007)

ERKEK : yanıt yok.

KADIN : ben bir daha ne zaman kullanacağım seni ve sen hangi zamanda yok olacaksın.29.07.2007

ERKEK : içimde ölümden başka devası olmayan bir dert var. (29.07.2007)

KADIN : deva olmayacağım belki ama yalnız olmayacaksın.derdin ne olursa olsun asla bunu
yalnız yaşamana izin vermeyeceğim bilesin. (29.7.2007)

ERKEK : yanıt yok.

KADIN : hayvan iç güdüyle insan özgürlüğüyle hareket eder.özgürlük insanın en büyük isteği
aynı zamanda en büyük tehlikesidir.özgür olmak yanılabilmek de demektir.senle özgür olmayı
istiyorum. (30.07.2007)

ERKEK : umut örümcek ağının tellerindeki titrek yağmur taneciklerinden daha güçlü
değildir.ızdırap içindeki bir yüreğin korkunç ağırlığını taşıyamaz. (30.07.2007)

KADIN : görkemi hiç bitmeyecek sanılan bir dünyanın yağmura tutunarak yürüyen insanları
neyle besler bilinmez yüreğini,umutlarıdır cesaretleri.ucube bir sokakta yitirdikleri
düşlerinden sonra zaten siren sesine karışacaktır cesetleri.(1.07.2007)

ERKEK : seni incitecek söz ve davranışlardan kaçınmaya çalışıyorum.fakat anlamalısın,beyaz
atlı prens ben değilim.kendine neden benimle ilgili beklentiye kapıldığını samimi bir
şekilde sorgulamalısın. (2.07.2007)

KADIN : ben masallar diyarında beyaz atlı prensin peşinde değilim.bu hayattayım ve
gerçeklerle yüzleşecek kadar yürekliyim.senden hoşlanıyorum.kendime en büyük itirafım da bu
oldu.hatta daha da ileri gittim sanada söyledim.kabul etsende etmesende. (2.07.2007)

ERKEK : yanıt yok.

KADIN : içimdeki ses senden vazgeçmiyor.bana git ve onun sessizliğini boz diyor.duygularıma
karşılık beklemiyorum ben.dev bir dağın ardına saklanmışsın sen ben orada bana ayrılmış bir
yer olmadığını biliyorum.buda içimi inan ki hiç acıtmıyor.ama içimden bir his işte onu yalnız
bırakma diyor.bana desen ki sen asla bana hitap eden biri değilsin,tamam diyeceğim
belkide.senin hiç böyle bir tavrın olmadı.yalnızca sessiz kaldın.bu beni kırmamak içinmi
yani sadece?sana inanmıyorum.ben içinde insanlığını kaybetmemiş biriyim ve karşımdakinin
duygularına son derece saygılıyım.dudaklarından birkaç kelime dökülsün yeterki.bende neye saygı duyduğumu bileyim.çok mu zor?gerçek olsun sözlerin ne olur ki?zaten orada sessiz kalsan bile birçok şeyden kaçsan kendini yok saydırmak istesende başaramamışsın işte. bende varsın ve sustuğun mühdetçe yok edemeyeceksin kendini. (3.07.2007)

ERKEK : yanıt yok.

kadın :sevgi varlığın bağımsızlığıdır. ( 6.07.2007)

erkek :yanıt yok

KADIN : umut örümcek ağının tellerindeki titrek yağmur taneciklerinden daha güçlü
değildir.ızdırap içindeki bir yüreğin korkunç ağırlığını
taşıyamaz??????????????????????????????????????????????????? (11.07.2007)

ERKEK : ben varken ölüm yok,ölüm varken ben yokum. (11.07.2007)

KADIN : iyi o zaman beraber yok sayalım birbirimizi dünyada,rahatlıyalım.nasıl olsa yokuz
yarın bir kahve içelim o zaman. (11.07.2007)

ERKEK : tamam. (11.07.2007)


KADIN : gecemi gündüzmü içmek istersin kahveyi? (12.07.2007)

ERKEK : 19:00 yeşilköy. (12.07.2007)

KADIN : tamam. (12.07.2007)

ERKEK : bugünden ne anladın.... benimle paylaşırmısın... teşekkür ederim.(13.07.2007)

KADIN : bir kaç birbirinden farklı mesajla aklımdan geçenleri yazabilirim.birşey
anlayamıyorum çünkü. (13.07.2007)

ERKEK : zeka basitte saklıdır.(13.07.2007)

KADIN : duygularından arınmış bir mantıkla ısrarla karşı karşıya gelmek istediğimi gerçekten
anlamlandıramıyorum.senle aynı frekanstayım ben.bugün seninle bir kahve yolumda yalnız
olmadığımı anlattı bana. (13.07.2007)

KADIN : bilemiyorum kafam gerçekten karışık.bir sürü şey yazıp siliyorum. doğru
düşünmediğim kanaatine varıyorum.bir şeyler ısrarla beni sana itiyor.bu senin zannettiğin
prens prenses ilişkisi gibi birşey değil.sende çırpınıyorsun aslında benim gibi.ama ben
biraz bağırıyorum galiba.batıyormuyuz çıkıyormuyuz o bile belli değil.tabiki bu durumda
birbirimize yardım etmek zor.aramızdaki fark sen buna imkansız demiş geçmişsin,bense hala
mutlaka bir imkanı olmalı diyorum. (13.07.2007)

ERKEK : tam anlamıyla mükemmel.sen artık olgunlaşmışsın.kendi felsefeni oluşturup peşinden
gitmenin vakti gelmiş.seni gördüğümde anlamıştım,kendimle gurur duydum.enginlere kanat
çırpmalısın.bu masal değil gerçeğin ta kendisi.farkındalığının açılmasına 3 kere hura hura
huraaa. (13.07.2007)

KADIN : iyi o zaman birgün sevişerek kutlarız:-) (13.07.2007)

ERKEK : civi değişimiii.hayvansaaal.iğrenç.üstün ırk olduğunu düşünüyorsun.fakat hala
ikincil varlıkların yaşamsal saplantılarındasın ufaklık.beynin var ise nerede?13.07.2007

KADIN : yine yanıldın :) (13.07.2007)

ERKEK : zaman gerçekleri bekler.acelesi yoktur.başlangıcı ve sonu olmayan benim bildiğim tek
olan zamandır.işte benim saygımı kazanabilecek tek olgu ZAMAN. (13.07.2007)

KADIN : zaman düşünceyi sürekli bir yerlere fırlatmaktadır ve vardır.bunu sana söylediğimde
bir akşam yemeğinde hatta yok demiştin.şimdilerde varlığına inanman benim için değişim
değil,zamanın ta kendisidir.sevişmek vardır,bunu saplantılara dönüştüren de zamandır,yok
edecek olan da. (13.07.2007).....eceee

ARKA PLAN


bir yok daha var oldu içimde sessiz sessiz.hayatımdaki anlamsız yerin, içimde tuhaf bir boşluğa bıraktı şimdilerde seni. kanadı kırık bir kuşun son çırpınışlarıydın uçmak için.ben senin doğrularına inanmak istedim sorgusuz sualsiz. durgun bir denizin çoşmak için beklediği rüzgar hiç gelmiyecek gibiydi çünkü.kırık kanadıma bir merhem, durgun denizime bir rüzgar istemek senin için bencillikten ve merhametsizlikten başka birşey değildi.haksızda sayılmadığını itiraf etmek zorundayım,gözden kaçırdığın birşeyler var demeden önce.derin ve belkide yanıtsız sorularımın çözümü olmıyacağını düşünmen en doğal hakkın diye düşünüyorum.çünkü senin kimsesizlikten başka kimsen yok.ve herkesi kimsesiz sanıyorsun. bende var olmadığını düşündüğün merhamet, sende yerini bambaşka bir şeye bırakarak yok olmuş. ve ben orada kendimden bir şeyler arıyorum.hatta kendimi arıyorum.yanılıyorum.kendime bol şans diyerek burda da sana son noktayı koyuyorum...eceee

BİR TEBESSÜM



MUTLU OLMAYI ÇOKTAN UNUTMUŞTUM KARŞIMA ÇIKTIĞINDA. UFAK BİR TEBESSÜMÜN BENİ KOCAMAN BİR YÜREK YANGININA SÜRÜKLÜYECEĞİNİ HESAP ETMEM OLANAKSIZDI.DÜN TANIDIĞIM BİR ADAMA, DUYGULARIMI BUGÜN SENİN İÇİN KALEME ALDIM DESEM İNANIRMIYDI ACABA BANA?GÜLER GEÇERDİ HERHALDE HALİME. AŞKTAN DEFALARCA YIKILMIŞ KALBİM, SENİN İÇİN ATMAYA BAŞLAMIŞ VE BEDENİM TİTREMİŞSE VARLIĞINLA, EVET BEN BİR DELİ AŞIĞIM.AMA SUÇUM YOK. GÖZLERİM ALIŞILMAMIŞ BAKIŞLARLA KARŞILAŞMIŞSA YOLDA, VE BEDENİM YAŞANILMASI O ZOR TADI TATMIŞSA SENLE BİR KERE, SENİ UNUTMAK ZOR ARTIK. KARMA KARIŞIK DUYGULAR İÇERİSİNDE OLDUĞUMU SÖYLEYEMEM. DUYGULARIM NET VE KALBİM ARTIK ELİNDE. DİLEDİĞİN GİBİ OYNAYABİLİRSİN.SAVURUP YOK EDEBİLİR, YAŞAYIP TÜKETEBİLİRSİN...eceee

MAHKUM İKİLEMİ


yaşananlar hafızalardan silinemiyecek kadar, güçlü tutkular barındırmış içinde. yaşarken farkedemediğimizi söylemek çok acımasız olurdu. gözden kaçırdığımız birşeyler vardı elbet her ikimizinde.ben kaçıyordum.kaçarken de sana yakalanıyordum hep. .esas mesele buydu işte.kaçışlarımızın zamanı, hayata bakış açımıza göre değişsede, sonuç hep aynı kapıya çıkıyordu . zaman bir seni, bir beni fırlatıyordu aynı yere. ve orada buluşuyorduk. sen çok sıkıldın bu yarıştan ve kurtulmak için bir başka zamana geçtin. tam ortasına düştün duyguların ve zamanın beni senin yanına atacağını hiç hesap etmeden..orada sesiz bir bekleyiştesin. duygularını korumaya aldın ve artık ben bile dokunamıyorum.ne kadar acımassızsın demek geçiyor içimden, diyemiyorum. çünkü bana, senin olmadığın belkide hiç gelemiyeceğin bir yerde yaramı kanatmıyorum diyeceğini, seni de burada korumaya aldım diye bir bakış atacağını , ve asla bunları teleffuz edemiyecek dudaklarının nasıl titreyeceğini gayet iyi biliyorum.beni sonsuzluğa gömeceğini zannettiğin yere gidecek cesareti benden almanda işin cabası. şaşkınlığımı gizlemeye çalışmanın yersiz olduğu apaçık ortada.tecrübesizliğin ve korkuların bizi savurduğu bu yerde şimdi SEN,benden daha şaşkın bir vaziyette hala yüreğine söz geçirmeye çalışırken, BEN de hiç yol katedemediğimizin farkına varmış bir vaziyette bizi kaleme alıyorum. ve zamanın bundan sonraki adresini bilmeden..........eceee

BİR SENFONİ

Hiç bitmeyen bir senfoniyim sürekli değişik partisyonlarla tekrarlanan ancak sadece nota okumasını bilenlere.....

BİR KÖPEK HİKAYESİ

Bir dükkân sahibi dükkânının vitrinine üzerinde SATILIK KÖPEK YAVRULARI yazan bir tabelâ asarken, yanında küçük bir erkek çocuğu belirdi. ´Köpek yavrularını kaça satıyorsunuz?´ diye sordu. Adam çocuğa yavruların en az 50 dolar ettiğini söyledi. Çocuk elini cebine attı, biraz bozuk para çıkardı, dükkân sahibine bakıp: ´İki dolar otuz beş sentim var. Onlara bakabilir miyim?´ dedi. Dükkân sahibi çocuğa gülümsedi ve bir ıslık çaldı. Lady adlı bir köpek dükkânın içindeki kulübesinden çıkıp onlara doğru koşmaya başladı. Arkasında beş tane küçük yün yumağı vardı. Yavrulardan biri, diğerlerinin gerisinden topallayarak geliyordu. Bu küçük çocuğun hemen dikkatini çekti. ´Bu yavrunun nesi var?´ Dükkân sahibi ´ Veterinerin dediğine göre, kalçasında bir kemik eksikmiş´ diye yanıt verdi. ´Hep böyle topallayacakmış.´ Küçük çocuk hemen, ´Onu almak istiyorum´ dedi. Dükkân sahibi: ´Yok canım. Eğer o yavruyu gerçekten istiyorsan, sana bedava verebilirim´ dedi. Çocuk dükkân sahibine yaklaştı ve öfkeyle´ Onu bana bedava vermenizi istemiyorum. Bu yavru da diğer yavrular kadar değerli. Fiyatı neyse size ödeyeceğim. Şimdi size iki dolar otuz beş sent vereceğim, kalan parayı da ayda elli sent, elli sent ödeyeceğim!´ dedi. Dükkân sahibi onu ´ Yo, yo. O yavruyu ne yapacaksın? O hiçbir zaman diğer köpekler gibi koşup, oynayamayacak´ diye yanıtladı. Küçük çocuk buna karşılık pantolonunun paçasını yukarı kaldırdı ve iki çelik bağla desteklenmiş eğri sol bacağını gösterdi. ´Ben de pek koşamıyorum ve bu yavrunun da kendini anlayacak birine gereksinimi var´ dedi.

28.06.2007

AİT OLDUĞUMUZ YER EVİMİZDİR PEKİ EVİMİZ KİME AİTTİR


siz sanıyorsunuz ki bu dünyadaki tehditler sadece küresel ısınma. amerikanın tüm dünyayı ele geçirme planı, sudan bahanelerle afganistanı ırakı ele geçirmek için başlattığı savaş,israilin filistin halkına zulmü,afrika ülkelerinin içler acısı durumu açlık tüm dünyayı saran terör.siz insanlığın tehditlerini bundan ibaret sanıyorsunuz, hayır yanılıyorsunuz bu dünyadaki en büyük tehdit kadınların dünyayı ele geçirme planıdır.bunu burada açıklayarak hem cinslerime büyük bir ihanet içine girdiğimi kabul etmeliyim.ama erkeklerin bunu görüp bir an önce bu oyunu bozmasını sağlamak için bunu yapmalıydım. bu durum dünyanın yarısının da kadın olduğunu kabul edersek" ki kabul edelim çünkü öyle" hiç de küçümsenmeyecek bir durum büyük bir tehdit algılamasıyla karşı karşıya olduğumuzu bilerek ona uygun stratejiler geliştirmemiz lazım.ben erkeklerin yarattığı bu dünyadan memnun bir kadın olarak bunu bir borç sayıp ve durumdan vaziyet çıkarıp başladım araştırmaya. .evet kadınlar gizli bir örgüt kurdular ve bu örgüt amacı ve sonucu itibariyle kadınların tüm dünyayı ele geçirebilmesini hedef almıştır.hal böyle olunca örgüt içerisinde çaycısından teorisyenine kadar herkes kadındır.örgütün içine erkek sinek bile sokulmamaktadır. hatta örgüte sinek sokulmamaktadır.hijyen konusunda birikim sahibi olan bu kadınlar örgüt evini bilumum tüm haşarelerden korumak için bütün önlemleri almışlardır.sabah kocalarını işe postalayan bu kadınlar, komşuda bir kahve içeceğim yalanıyla kocalarını kandırıp, her gün 10 la 12 arasında örgüt evinde buluşurlar.tek dertleri erkeklerin yarattığı bu dünyadan bir an önce kurtulmak olan bu kadınların öyle elle tutulur bir eylem planı içerisinde olduğunu sanmamaktayım.ama yine de amerikan hazretlerinin elle tutulur bir eylem planı olmayan hatta bir planı olmayan irili ufaklı insan topluluklarını baz alarak dünyayı tüm kötülüklerden kurtaracağına olan inancım ve yeryüzüne bir türlü gelmeyen eşitlik ve özgürlüğe olan hasretim benim bu örgütü amerikaya bildirmek zorunda bırakmıştır.amerikanın bu örgütü hemen bertaraf edeceğine olan inancım ve umudum şüphe götürmez bir durumdadır.




bu kadınlar ait olduğumuz yer evimizdir peki evimiz kime aittir sorusunu bir gün akşam çayı içerken ortaya atmışlar ve bunun yanıtını bulmaya çalışırkende bu örgütü kurmuşlardır.bu soruyu ortaya atanın kim olduğuda bu gün itibariyle tartışma konusudur.örgüt içindeki şahısların hiç biri bu soruyu kendilerinin sorduğunu kabul etmemektedir.ama soru biri ya da birileri tarafından sorulmuş muhatabı olan kadınlarda kendilerini buna yanıt vermeye çalışırken bulmuşlardır.bu sorunun gayipden sorulduğu , bir ajan tarafından sorulduğu, amerika tarafından beyni ele geçirilmiş bir kadının kısa devre yapan beyni tarafından sorulduğu,teknoloji konusunda devrimci bir ülkenin böyle bir hata yapmayacağı amerikanın bu soruyu yeni bir düşman yaratmak için bilinçli sordurduğu tartışma konusu olmaya devam etmektedir. diğer bir can alıcı tartışmada;erkekler malı götürürken kadınlar bir şeyle ilgilenmeli onların akıllarını karıştırmak için sinsice hazırlanmış bir soru olduğuda tartışmalara yerini almıştır.ama ne olursa olsun bu soru sorulmuştur ve artık dönüşü olmayan bir yola girilmiştir.eğer bu soru bir kadının aklına gelip de sormuş olduğu bir soruysa ki ben yüce tanrıdan bunun böyle olmaması için duacıyım.işde o zaman cidden kadınlar düşünmeye başladılar ki bu dünyanın sonunun geldiği anlamını taşır.şayet erkekler tarafından kadınlar bir kaç yüzyıl daha uyusunlar bunlarla oyalansınlar diye sorulduysa bunu akıl eden şahsın da idamının yakın olduğunu biran önce dünya hududlarından çıkış yapmasını ya marsdan yada venüsden bir ev alıp emeklilğinin tadını çıkarmasını plastik cerahiyle yüzünü değiştirmesini istirham ediyorum çünkü plan geri tepmiştir bu arkadaş deyim yerindeyse boku yemiştir.





örgütün içine gizlice sızarak edindiğim bilgilere göre bu kadınlar sıradan bir altın gününde,nasıl zayıflarız hangi diyet bana uygun,köftenin içine sarmısak koysak mı koymasak mı,benim oğlanın dersleri kötü öğretmeninden memnun değil,kocam eve geç geliyor, hangi renk iş çamaşırı onu eve bağlar,kaz ayaklarını önlemek için yüzüme hangi maskeyi yapayım,bu yıl saçları kısaltıp etek boylarını uzatalım tüm modacılar öyle diyor,ikiden fazla çocuk yapmayalım vücudumuz deforme olmasın,hülya avşar kaya çilingir ve ferya tanyolaçın beraberliğindeki son notlar,evi temizlerken kullanılan ürenlere yeni eklenen markalar,can sıkan eş dost ahbabla ilgi bir kaç küçük dedikodu mevzularında gayet ciddi tartışmalar sürdürürken ve kadının önemli sorunlarını müzakere ederken birden bu soruya muhatab olup afallamışlar ve nasıl yanıt vereceklerini şaşırıp bir süre yaşadıkları suskunluk sonucu gayet cılız bir şekilde bu soruyu yanıtlamaya başlamışlardır.yanıtlar arasında



-"evim ev sahibine ait benim üstüme ev yok"



-"evim kocama ait kirayı o ödüyor"



"-evim kaynanama ait kayın pederim ölünce miras olarak kalmış"



-"valla ben ne demek istediğinizi anlamadım"



-"şimdi ait olduğumuz yer evimiz ise evde bize ait değilse o zaman ya biz bir yere ait değiliz kandırılıyoruz.ya kandırılmıyoruz ama yine de ait değiliz."



-"şimdi ben senin söylediklerinden şunu çıkardım biz eve aitiz ama ev bize ait değil demi hıh işte bu durumda ya ev yok ya biz yokuz"



-"şimdi benim biraz kafam karıştı olayı açmak istiyorum şimdi biz evlerimize aittiz okey tamam peki ama evlerimiz bize ait olmadığı gibi sokaklarda bize ait değil o zaman şu sonuca varıyormuyuz arkadaşlar hiç bir yer bize ait değil"



-evet..



-evet...



.-evet"



-"sanırım böyle bir sonuç çıkıyor ama bu güne kadar ben hep evimin bana ait olduğunu düşünmüştüm demek ki bu bir yanılsamaydı.yani evlerimiz bize özde değil sözde ait"



-"ya güncel siyate yapma lütfen"



-" hayır ya örnek teşkil etsin diye daha net olmak açısından"



-"olmaz öyle bizi siyaset ilgilendirmiyor ben şimdi sana evlerimiz yan gelip yatma yeri değildir desem sen bana yoo evimde yatıyorum da dersin "



-"tamam arkadaşlar tartışmayın "



-"ama tartışmadan bir sonuca varamayız sanırım"



-"tartışmak ve sonuca varmak biz kadınlar için uygun kavramlar değiil arkadaşlar toplantımızı böreklerimzi yiğerek bitirmeyi teklif ediyorum""




toplantı bu arkadaşın önerisin kabul edilmesi ve çayla beraber yenen böreklerin bitmesiyle sonuçlandı.eve dağılan kadınların aklında ise o yanıtı bir türlü bulunmayan soru kaldı."kadınların ait olduğu yer evidir peki bu ev kime aittir"zaten çok fazla soru sormayan sorduğu zamanda kısa ve kesin ve keskin yanıtlar almaya alışkın olan kadınların böyle bir soru karşısında yanıt bulamamaları onları tekrardan bu sorunun ışığı altında toplanmaya itti. bu seferki toplantıda kadın sayısı biraz daha çoğalamış görünüyordu.bir soru karşısında bu kadar çok yanıt bulabileceklerinden bu güne kadar habersiz olan kadınlar her geçen gün kendilerine olan güvenlerini arttırmaya başladılar.bu soruyla beraber gelen aydınlanma onları cevabı bulunamayan ama sorulmasında bir mahsur olmayan sorulara itti.gün geçtikçe çoğalan bu kadınlar en azından şim dilik soru sormanın keyfini keşfetmişlerdi.yanıtlarını bulmaları ise onlara göre dünya düzenin yeniden şekillendireceği umudunu doğurdu.





bir şey ya vardır ya yoktur.bir şeyin hem var olup hem yok olması mümkünmüdür.


dünya insanların yaşaması için uygun bir yermidir.uygunsa neden hala bu dünyaya uyamadık, değilse burda ne bok arıyoruz.

bütün yaşamını uyuklayarak geçiren kadını uyandırabilmek için üretilecek olan saatin dünya pazarına sürebilecek olan kadınların önce den uyandırmak için yapılacak çalışmaların geliştirilmesine yönelik icraatlar neler olmalıdır


gerçek dünyanın saçmalığı ve kavranılamazlığı insanı yiyip bitirirken kadınların sadece eşlerinin ve çocuklarının karınlarını doyurmalarını düşünmeleri ve dünyayı anlamayı erkeklere bırakmaları bu sahayı kendi elleriyle erkeklere vermeleri adilmidir.adeleti arayan kadın adaleti, nerede arayacak ve nerede bulacaktır.


modern mağaralarında yaşamalarına izin verilen kadın,bir gün mağradan çıkmak isterse gerekli silaha ve mühimata sahip olmadan mağaranın dışında yaşamaya başladığında varoluşunu tamamlamak için erkeklerin iznine gerek duyacakmıdır.


sanat insanların bu dünyaya katlanabilmelerini sağlamak için nesnel dünyayı güzelleştirmeye çalışırken, kadın bu dünyaya sadece bedeniylemi katkıda bulunacaktır.kadın edebiyat dünyasına ne zaman bayan şekspir kazandıracaktır.

bu kadınlar kafalarına takılan her soruyu not aldılar bir araya geldiklerinde akıllarını kurcalayan bu sorulara yanıt aradılar.amaçları bu soruların kesin yanıtlarını bulmak, dünyaya yeniden keşfetmekti.soru sordukça zihinlerinin açıldığını düşünmeye başladıklarını farkettiler ve içden içe bunda keyif aldılar. bu örgüt bu alınan keyifin ürünü oldu."yanıtı ne olursa olsun sorulan soru biz kadınların yönelttiği bir soru olsun"sloganıyla kendilerine sempatizan toplamaya başladılar.

devam edecek!!!! belmaa






















27.06.2007

ELİMDEN ALINAN ŞEKER.


hangi yetişkin,bir çocuğun yediği şekerden aldığı lezzeti alabilir.hafızamdan tüm tatlar silindi. büyüdüm, büyürken ardımda sadece yılları değil yaşama dair güzel ne varsa bıraktım.hani bilsem çölde susuz kalmanın ne anlam ifade ettiğini çöllerde susuz kaldım diyeceğim.ama su var tadı yok.ellerimi kullanma kabiliyetimi yitirdim büyürken.şimdi onları çok anlamsız işlerde kullanıyorum. o kadar manasız ki ne kadar çok isterdim bir inşaat işçisi olmayı ve hayatın harcını karmayı.ya gözlerim, gözlerim çoğu zaman şaşı çoğu zaman kör.ama çoğu zaman şaşı.bir şeyi net görebilmeyi unutmuşum, çocukluğumda kalmış netliklerim bir karınca yuvasını bulmak için takip ettiğim o karıncaların ipek yolu en son gözlerimin tanık olduğu gerçeklik, yanılsamalara tutulmadan beynimin bana bıraktığı son hatıra. herşey bulanık, hayatıma netlik ayarı yapmak içimden gelmiyor, zaten buna ne zaman ne hayat izin veriyor.gerçeklerden ne kadar kaçarsak kaçalım bir yerde yakalıyor bizi.ama gerçekleri bulandırarak görmek,bir anlamda hayatın acı gerçeklerinden bizi uzaklaştırıyor ama daha büyük bunalımlara sürüklüyor. ya yaşamın güzeliklerini görmek istersek, bu da işin cilvesi tabi gerçeklerle yüzleşmemek uğruna feda edilen güzelikler.kaçımız ben kendime bu haksızlığı yapmıyorum diyebilir.kaçımız hayatın tadını çıkarıyorum, tanrının benim emrime verdiği tüm nimetlerden en maksimum düzeyde yararlanıyorum diye bilir.ben diyemiyorum.eğer şimdi yaşadığım yerde,çocukluğumda hata yaptığımda annemin beni bulmamasını ümit ederek saklandığım tahta kanepe olsa hiç durmam yine saklanırım. ama bu kez kaçtığım annem olmaz bu defa kaçtığım ben olurum. kendimden kaçmak bana en fazla zarar veren benden kaçmak ve uzaklaşmak için bir yolsa eğer o tahta kanepeye durmam saklanırım yine.ama biliyorum ki nereye gidersem gideyim nere kaçarsam kaçayım yine beraberim benimle.zihnimin bulanıklığı gözlerimin şaşılığından da beter olduğu zamanlarda,ben sonsuza yapacağım yolculuğu düşünmem, bilirim ki sonsuzluk ve hiçlik şimdiki zamandır benim için.arka arkaya yakılmış sigaraların etrafa yaydığı o pis duman.beni korku flimlerinde başına her an her şey gelecek olmasına rağmen, girilmemesi gereken o ruhlarla dolu eve sürükler.seyircilerinin hiç bir anlam veremediği bu cesaret,senaryonun gereği baş rol oyuncusuna verilmiştir bir kere.korkunun ecele faydası yoktur.ama pek çok şeye faydası olduğunu görürsün.dünyanın çivisinin çıkmış olması, korkunun faydalarındandır.burada faydanın yararlı olduğunu iddia etmeyiz.her fayda yararlı değildir ama her yarar faydalı olabilir.bu sizin dünyaya bakışınıza kişisel çıkarlarınıza ne kadar önem verdiğinizle ilgilidir.başka faydasıda vardır korkunun, çoğumuzun çekmecede sakladığı gururu, bir türlü saklandığı yerden çıkarmamıza izin vermez.kimi zaman tövbe etmektir korku, kimi zaman yeter be deyip isyan etmektir.bir korktun mu hayattan, ne hayat peşini bırakır ne korku.korku kabusun olur kabusun korku. öyle bir musallat olurlar ki başına .kurtulmak için tren raylarını üzerine bağlarsın kendini şimdi üzerinden geçecek olan trenin farlarını ve siren sesini duyduğunda hissettiklerin bir an önce bitsinden başka bir şey olmaz.. ama bazen tercih ederiz korku yerine vahşeti.korktukça daha agresif, korktukça daha korkutucu olmazmıyız.insanlık tarihini temel çelişkisidir, itici kuvvettidir. korkutanlarla korkutulanların savaşıdır bu tarihi serüven.birde arada ne korkutan nede korkutulanlar vardır .en mutlu olanlarda onlardır.suya sabuna dokumayanlardır.zannetmeyin ki bilinçli bir tercihtir onların ki, tanrı onları sıfır zekayla yollamıştır yeryüzüne .etkisiz elemanıdır onlar dünyanın ve en mutlularıdır.öldüklerinde mutlu bir tebessüm belirir dudaklarında kimseyi üzmedikleri ve tanrının iyi kulları oldukları için .oysa kendi iradeleriyle iyi olmuş değilllerdir.bize ibret olsun diye gönderilmişlerdir yeryüzüne ve biz ibret alamadan gizlice yaşayıp, gizlice ölür .her durum ve koşulda elin kolun bağlıdır ve tren üzerinden geçmek üzeredir.korku ters teper bazı zamanlarda gözlerini kapamak istemezsin bazen .o zamanda arkandan çok cesurdu demezler .emin ol arkandan seni övecek insan sayısı bir elin iki parmağını geçmez.yokluğuna alışmak daha kısa .doğa boşluk kabul etmez .yerini alan hemen bulunur ne cesareti ne insanlığı ölçülmez yerine konulanın.yalanlarla dolu hayatımıza ben çok dürüstüm diyerek eklentiler yaparız.ya doğru sorular sormasını bilmeyenlere yalancıyızdır.yada gerçekten yalancıyızdır.bazen gerçekleri kendi görmek istediğim gibi sunmayı bir oyun sayarız bir akıl oyunu.gerçeğin ne olduğunun henüz bilinmediği bu dünyada bizim yalanlarımızın hiç bir ehemniyeti yok gibidir.dünyayı altüst etmez bizim yalanlarımız, kimseyi incitmez, kimsenin yarınını etkilemez.bizim küçük oyunumuzun bir parçası olanlar bundan keyif bile alabilirler.ama öyle yalancılar vardır ki bu yeryüzünde, insanlığın gözünün içine baka baka yalan söyler.kendi inanmadığı gibi seni inandırmak için elinden geleni ardına koymazlar.bu yalancılar,insan oğlununda serüvenine ortak olmayı bir borç saydıkları ve binlerce ciltlik tarih kitaplarının birinde bir kaç sayfa kapmak için birbirleriyle yarışırlar.çıkarları için yaparlar.ahlaksız oldukları için bunu yaparlar.onlar bunu yapar da biz ne yaparız.bizde onların yalanlarına kanar gibi yaparız.ahlaksız olduğumuz için yaparız.insan olmak istediğinde çok iyi olabilecek iken isteyerek ve inat ederek ahlaksızdır.ahlaksızlığı küresel ahlaksızlık boyutunda ele alarak kullanıyorum.küresel ahlaksızlık yerel ahlaksızlıkdan daha büyük bir ahlaksızlık olduğu için insan bilincine tamir edilmesi artık mümkün olmayan arıza çıkarır.ve insanın bundan kurtulması için ölmesi ve yeniden dirilmesi gerekir.belki o gün yaşanır tüm ahlaksızlığımızdan arınmış ve dünyayı ya da evreni bir bakıma yeniden inşa edebilecek şansı elde etmiş oluruz.bende böylece kullanmayı unuttuğum ellerimle harcı karıştırmayı kendime bir görev sayarım.gururumu ve insanlığımı sakladığım çekmeceden çıkarırım.korkum sadece ipek yollarında yuvalarına yiyeceklerini götüren karıncaları ezmek olur.ve yediğim şekerin tadını her seferinde bir çocuğun coşkusu ve sevinciyle yerim. ben bunu bizzat talep ediyorum .tanrı yaşayamadığım yaşamama izin vermediği bir hayat borçludur bana.....belma

21.06.2007

UTANIYORUM


ölümün ona yaklaştığından haberi olamadı elbet çığlığını atarken.acı bütün bedenini sarmıştı. ona son günleri olduğunuda söyleseler, arzuları çığlığından farklı olmayacaktı. yaşarken birileri ona, öleceksin ve mezar taşında ismin yazılacak ama ölmessen adın anılmayacak bu dünyada deseler, ölmeyi tercih ederdi emel. 'feryadımı duyacak adımı birileri duyacak öylemi ben gidiyorum arkadaş' derdi.

sevilmediğini hissediyordu yaşarken ,her halinden belliydibu sevimli iride değildi doğrusu.sık sık da söz ederdi bundan. 30 yaşındaydı son yaşında ve bedeni oldukça yorgun görünüyordu. çok bir şey istememişti tanrıdan, bu kötü görüntüsünden bile şikayetçi değildi. yaşadıklarını soğuk anlatırdı hiç yaşamamış gibi.belkide inandırıcı olmamasının sebebiydi bu. dışardan kendine bakabilseydi kendide inanmazdı kendine..

hastanede ölüm kalım savaşı verdiğim sırada rastlamıştım ona, bir eylül ayında. kader bizi aynı rahatsızlıkta aynı masada ameliyat etmişti. bir daha hiç görmeyeceğimi düşündüğüm sıradan insanlardan biriydi hayatımda yeri yoktu.. mücadelemi yanlız sürdüreceğim kararını çoktan vermiştim ben.kimsenin yanında olacak,kimsenin dertlerini dinliyecek kimsenin başarısızlığını görüp sinir olacak durumda da değildim ayrıca.düşündüğüm gibi olmadı tabii yine herşey hiç bir şeyin olmadığı gibiydi yine .emel bir çırpıda hayatıma giriverdi. ne olduğunu anlıyamadığım bir şekilde hayatıma sızdı. demek kki insanlığımı insana olan sevgimi bitirmeye çalışırken biryerlerde açık bırakmıştım harcımda.

hayatımda çok önemli bir yer kaplıyamadığını biliyordum ve oda bunun farkındaydı.bu nedenlerden dolayıda hiç aramazdı beni. eski eşinden bir kızı vardı uzun yıllar görmediği.. içi hasretle yanıp tutuşurdu onun için. ikinci kocasından ve kaynanasından da hiç memnun değildi.anlattıkları içimi hiç acıtmadı o anlatırken ve inandırıcıda gelmemişti ilk defa bir insanın huzursuzluğu , mutsuzluğu bana.

kaçmak istedim, ben ondan nedensiz.. belkide dertleri bana çok sıradan çok sömürüye açık gelmişdi.oysa onun sesinde birgünden birgüne merhamet istermiş gibi bir ton hissetmedim.ve nedense yakalandım yine acıya.. tam ortasına düştüm hatta.
bir eylül daha geçmişti, bir eylüle daha varamıyacağını bilmeden.acı haber ulaşmassa heycanını yitirirdi bilemiyorum.beyin kanaması yakalamıştı onu bu mutsuz hayatında ve benim hayatımıda duyduğum günden beri zindana sürükliyeceği varmış işte hikayenin. sonradan aldığım duyumlara göre 1 ay komada kalmış ve kızınıda bulmuşlar sonunda. kızı onu görmüş ama o kızını birkez bile kucaklıyamadan ruhunu teslim etmiş komaya...

emelin hayatımdaki anlamsız yerinin, beni bu kadar büyük bir yürek yangınına sürükliyeceğini hesap etmem olanaksızdı. isyan etti o yatarken komada hayata ve ben şimdi onu iliklerimde hissediyorum. hergün acısı içimi kemiriyor. en çok dokunan da bütün çektiği acılara rağmen çığlığını duyanın olmamasıydı. elbetteki gidecekti. bu dünyada ona ait sadece hasretini çektiği kızı vardı ve hayat onu bile onun elinden almıştı.

gidişin yüreğimi çok yaktı emel.çığlıklarına duyarsız kaldığım için sen yaşarken, binlerce özür dilesem senden,fayda değil biliyorum. belkide bana düşmezdi yanında olmak ama insan olmanın erdemi herhalde bu yürek yangını.ölmeden önceki son arkadaşın olarak senin için birşey yapmamış olmak beynimde binlerce utanç çığlığının kopmasına sebep oluyor. şimdi ben kendimde sana rahat uyu diyecek yüzü bile bulamıyorum..............eceee

KÜÇÜK BİR HİKAYEDE ÇOK ŞEY GİZLİ. ANLIYANA ANLIYANAAAAAAAA


zamana tutunmaya çalışanhikayemizin birindedoğumla ölüm arasına sıkışan kahramanımız küçük bir serçedir. soğuk bir kış gecesi , donarak ölmek üzereyken, tutunduğu daldan karların üzerine düşer.o sırada yoldan geçmekte olan at üzerinden geçer üstüne pisler. tesadüfen o pisliğin sıcaklığıyla hayata döner serçe, bugüne kadar üzerinden bile uçmayı düşünmediği pisliğin faydasını görür ve çok mutlu olur. pislik sandığı şey onun hayatını kurtarmıştır çünkü.
bir süre sonra sıkılmaya başlar üzerindeki pislikten, etrafına bakınırken ,bir kediye kendisini farkettirmeye çalışır. beni kurtar der gibi ötmeye başlar.. ve başarırı varlığını farkettirmeyi kedi hiç vakit kaybetmeden ona doğru yaklaşır, itana ile üzerinde ki pisliği temizler , aç karnını doyuracağı için gözleri parıldar kedinin. tam bu sırada durumu farkeden serçe, kedinin miğdesine giderken söyliyecek birşeyim var diye bağırır...sesim duyulurmu duyulmazmı hiç hesap etmeden..HEY MİLLET ÖLÜYORUM, ÖLÜRKENDE TEK BİRŞEYE KIZIYORUM. ....YANLIŞ YERE BAKTIĞIMA... YANLIŞ DÜŞÜNDÜĞÜME...ÜZERİNİZE HER BOK ATANI DÜŞMANINIZ SANMAYIN, SİZİ BOKTAN ÇIKARAN HERKEZİDE DOSTUNUZ DOSTUNUZZZZ....derleyen eceee

17.06.2007

KELEBEKLERİN ÖMRÜ ÇOK KISA


aralanacak gözlerim

yaşanacak yeni günlere karşı

saracak etrafımı hasret

savuracak bedenimi çaresizliğim


ve ben herşeyi geride bırakıp

çıkacağım sonunun ne olduğunu

bilmediğim bu yolculuğa

kendi penceremden şahit olacağım

acıya

ve kendi penceremden el sallayacağım aşka


bir hayat rahatsızlığında uyuyup

yokluğun omuzunda

yarına ilişkin hayaller kurmaktan uzak

uyur uyanık bir durumda

aşk varmıydı diye soracağım


kapayacağım gözlerimi

sonsuzluğuda yanıma alarak

kimliği belirsiz dudakları öperek

aydınlatmaya çalışacağım

bir türlü aydınlanamayan karanlığımı


bir kelebeğin kanadına tutunup

göğe yükseleceğim

ve

gülümseyerek öleceğim.....belma

15.06.2007

ZAMANSIZ GİDEN YOLCU ARDINDA NE BIRAKIR

hey hayat sana sesleniyorum. duy artık sesimi. daha ne kadar bağırmam gerekiyor. ben seni anlamlanlı kılmaya çalışırken,sen hep ayağıma çelme, yüreğime kuşku, aklıma korku takıyorsun. daha fazla acımasız olmak için uğraşma hayat bundan daha fazlası olamazsın! yanlızlığımda dahi rahat bırakmıyorsun. seninle arkadaş olmak istemiyorum hayat....

bazen güç alıyorum senden yeniden sana dönüyorum , bir acı veriyor kaçırıyorsun. nerede olmamı istiyorsun he söylesene artık. daha ne kadar susmalıyım yada ne kadar konuşmalı....... nasıl senin içinde olmalıyım yada neyim dışında olmalı bir ipucu dahi vermiyorsun, neden benimle bu oyunu oynuyorsun.....

sana asılmaya çalışan insanların yanan yürekleri, söndürdüğün ocakları sana teker teker mi anlatmalıyım yoksa.ben anlatırsam nerede kalıcak senin yüceliğin...bilgeliğin...hani benim için bizim için vardınsen....

benim sana hiç hesap sormaya hakkım yokmu? sen bana ne verdin anlatmıyacakmısın susacakmısın hala.ve ben her gün rüzgarındamı savrulacağım. ne olduğunu anlamaya çalışırken etrafıma alay konusumu olacağım? milyonlarca insanın senden medet umarlarken düştüğü komik duruma benidemi düşüreceksin...

nerede senin kullanma kılavuzun. ben nerede nasıl nefes alacağımı bile bilmiyorum dostum...öğrenmeye çalışırken de düşüyorum. kim kaldıracak beni? kim anlatacak nasıl sevdiğimi. kim ağlıyacak acıma. yokmu sayacağım bütün bu kavramları. nasıl peki? nerede ne zaman başaracağım. azmı çalışıyorum yoksa? hayat bütün öfkem sana , sessiz kalmana..belkide kendime...güzel olanı göremediğime...hayatımı acıyla beslememe...

şimdi ben bırakıyorum ardımda seni bu güne kadar görmediğim merhametini düşünmeyeceğim ve hiç bir şey istemeyeceğim senden.yürüdüğüm kaldırımlarda izini, dinlediğim şarkılarda sesini aramayacağım... buruşturulmuş bir kağıt parçası gibi zihnimden söküp hayalini, dipsiz kuyalara atacağım. belki sende kurtulacaksın benden ve sana olan öfkemden...eceee

12.06.2007

YIKILDI BİR KEZ DUVAR


ansızın yıkıldı duvar

saçından kelepçelenmiş kadının üzerine

kadının saçlarında asılıydı cesetler ve

asılıydı kadının saçlarında özlem


duvarın ağırlığından olsa gerek

nefes almakda zorlandı kadın

ölümün ağırlığı değildi dokunan
nasıl olsa yıkılmışdı bir kez duvar

sessizliğini dinledi duvarın
farkına vardı bedenindeki hasarın
neresinden dönülürse zararın
yaşama karını düşündü


saçlarındaki kelepçeden

yüreğindeki tutukluluk halinden

bir an önce kurtulmak istedi

ve ilk kez tanrıya bunun için dua etti.....belma


9.06.2007

REDEDEMEYECEĞİMİZ TEK MİSAFİR"ÖLÜM"


her gece korkulara sarılıp yatmak ve her sabah ölmeye uyanmak, ne büyük ızdıraptır yaralanmış bir yüreğe.uyuyormudur uyanık mıdır insan yoksa ikisinin ortasındamıdır.beynindeki uğultuya alışmıştır da perdeden sızan güneşle bir türlü barışamamıştır.bedensel hareketlerinin gün geçtikçe azaldığını hisseder, her gün biraz daha yorgun hergün biraz daha suskundur hayatta. ağırlığını bile taşıyamaz olur üzerindeki yorganın .ne dünyanın suçu bu. ne de zamanın .bilincimizin bize oynadığı bu oyuna dahil olmayı hür irademizle kabul etmişizdir.- belki bir bardak su yetmez içimizin temizlenmesine ama denemeye değer diye dünyadaki en temiz suyu içmeyi isteyişimiz bundandır. dünyadaki her türlü deneyime değer verir, arınacağımızı düşünüp öyle içeriz suyumuzu.hafif bir tebessümle selamlarız bize hizmet eden bardağı.söyleyecek çok sözümüz vardır ama gücümüz yoktur.bizi yoranlara kızıp öfke kusarız.ama yoracaklarını bile bile onları hayatımıza alır baş köşemizde misafir ederiz.yediğimiz kazıklar zevk verir her seferinde rutine takarız bu durumu, vazgeçmeyiz, gelirler giderler, gideriz geliriz .

bir umut, ölen evebeyinlerimizden yardım isteriz. ölülerden meddet ummaya başladın mı sonun gelmiş demektir.yakında buluşursun onlarla.yaşama nedenleri olanların yaşaması doğaldır da,ölmek için nedeni olanların nedenleri kabul edilmez bu dünya da.ve öbür dünyada da yatacak yerleri olmaz onların.cenaze namazı bile kılınmaz intihar edenlerin. ölmek için bir çok nedeni olabilir insanın. yaşamla savaşacak mühimatı kalmamıştır.en iyisi teslim olmaktır ölüme. ama ölüm bir türlü vazgeçmek istememektedir bu savaştan, çünkü ölüm yorulmaz ,ölüm günde yirmi dört saat, yılda oniki ay, senede üçyüz altmış beşgün mesai yapar. bundan da şikayet etmez ,hiç durmadan çalışır, bir gün izin istemez, bir gün greve gitmez, bir gün tatil yapmaz ,bir gün işini ihmal etmez ,saat gibi çalışır saatin pili biter ölüm kendini sürekli jarz eder.ama insan oğlu öğlemidir dayanamaz dünyadaki bu tempoya.biraz da tembellik vardır fıtratında dayanamaz .şahit oldukça acıya, yaşadıkça direnç göstereceğine tüketir bedenini, birde haksız rekabet girdimi işin içine insanlıktan çıkar ,programlanmış bir robota döner ve bir gün virüs bulaşır yorgun beynine, direnmek istemez daha fazla hemen teslim olur olmayanııda vardır da biz zaten onlardan bahsetmiyoruz.bizim kahramanlarımız oğuz atayın tutunamayanlarındaki korkuyu beklerkende ki kahramanlardır.insanın duyguları bir tirbişon gibi dolambaçlıdır.bunu red eden insan kendi ahmaklığının kurbanı olur.insan yaşar ve yaşadıkça günaha girer. ve bazen insanlar günaha girmemek için bile ölmek isteyebilir.hür iradesidir onu bu sonuca vardıran.kahredici dramların yaşandığı ve bu dramlara diğer zamanlardan daha fazla tanık olabilme imkanına sahibizdir.insanlar dramlarını anlatmakta da zorlanmaz ve hatta gözümüzün içine içine sokarlar.teknoloji geliştikçe evimizin içinde tek başınalığımızdan sıkılma imkanımız bile yoktur.şiddet göz yaşı bir metre uzağımızdadır ve parmağımızın ucundadır.bu kahredici dramlar daha da soğutur bizi hayattan daha fazla yaşamaktansa daha fazla ölmeyi isteriz hem kendimizden hem diğerlerinden kaçmak için en iyi yol yok olmaktır.günahların en büyüğüdür intihar, ama biz günahlarımızdan kurtulmak için ölmek isterken daha büyük bir günahın pençesinde buluruz kendimizi. bu yaman çelişki yakamızı bırakmaz .kararını verdin mi dönüşüde yoktur. kendinden utanması başkalarından utanmasına benzemez insanın.bir de her istediğimizi zaten yapamayız dünyada, kollektif işlerde muhakkak birilerine çarparız ayakabağı olurlar, yol gösterici olurlar, sinir bozucu olurlar.olurlarda olurlar.ama ölmek isteyince kimseden yardım istemeyeceğimiz gibi kimseninde yardımına ihtiyacımız yoktur.tamamiyle tek başınayızdır. bu işi en salağımız bile halledebilir. doğmaktan daha kolaydır ölmek.

genç şairler romancılar oyun yazarları ressamlar ve büyük aşıklar gönüllü üyesidir intihar kulübünün.bu intihar kulübü onların ününe ün katar. ölümsüzlüğe götüren kısa ve emin bir yoldur intihar onlar için .ama sıradan bir insan için intihar,zaten yok sayıldığı bir dünyada yok olmaya giden yoldur.varlıkları ve yoklukları önemli olmayan insanlar daha kolay karar verirler daha kolay anlaşma sağlarlar ölümle.pazarlık yoktur indirim yoktur.belkide ilk ve son iradelerini kullanmışlardır yada kullanmak için ölmeyi seçmişlerdir. ilk ve son "bunu ben kendim istedim ve yaptım." "bir şey yaptım" ."ben yaptım". "kendim için yaptım".ve "mutluyum" çığlığıdır bu .nasıl anlamak istersen öyle anlarsın.yaşam "kurt- kuzu-ve otu birbirine yedirmeden kayıkta tek seferde karşıya geçirilebilme"sanatıdır.ve doğa her insana bu kabiliyeti vermemiştir.bu kabiliyette olanlara selam olsun........belma


7.06.2007

KUYTU


şehvete yaptığı yolculuklardan bir diğerine koşarken rastlamıştı ona.günah duraklarının arasındaki mesafelerde, arındığını hisettiği bir anda.ondan istediği gecenin sessizliğini bozacak bir ses ,güneşin kavurucu sıcağında korunabileceği bir ağaç gövdesi olmasıydı.azla yetinmesini bilenlerin mutlu olacağını söyledi ona büyükleri ama pratik, hayatın azla yetinmek isteyenlere cimriliğini öğretti.hayat azla yetinenlere göre bir yer değildi.

duvarda asılı çerçeveye sabitledi gözlerini.yaşamışlıklarının varoluşlarının bir belgesiydi bu fotoğraf.beraberliklerinin ilk günlerinde heyecan ve sevinçle girmişlerdi bu kareye .birbirlerini bu kadar kanatacaklarından habersiz gülümsüyorlardı.içindeki öfke o anı daha detaylı hatırlamasına izin vermedi .duvara o fotoğraf yerine kendini asmış olsaydı,bedeni çoktan kurtlanmış ve kokmuş olacaktı.oysa fotorafta çürüyen ve yok olan o anda hisettikleriydi.

odanın diğer tarafında duran valizlere yönelti bakışlarını valizlerin içindeki eşyaları suçlar gibi. eşyaların gidişiyle duyacağı eksikliği düşündü ve öyle bir somutlaştıkı içinin acısı, yüreğini söküp atmak istedi.kendini paramparça edip valize koymayı düşündü.kendini yalana boğdurmayı ,ihanete kestirmeyi ,sevgisizliğe yedirmeyi düşündü.kapının ansızın açılması onu varolduğu zamana geri getirdi. kendine bile kapattığı bu kapı şimdi onun tarafndan açılmıştı.

-üzgünüm dedi hayalden ibaret olduğunu var saydığı bu silik görüntü.

-hayalden ibaretsin sen!!!! benim yarattığım bir hayaletsin.kapat dünyamın kapısını ve kilitle üzerinden.anahtarını uzaya fırlat.kendini istediğin yere.

valizlerin doldurduğu yer şimdi uzayda bir boşluk oldu.kapatılan kapının sesi tüm hücrelerinin tepki vermesine neden oldu.o kadar şidetli ,o kadar öfkeli kapandı kapı.

-oysa ben diye başladı mırıldanmaya...oysa ben şimdi bile hazırım kanmaya kandırılmaya gitme son bir fırsat versek birbirimize.daha az acıtacağımıza söz versek ruhlarımızı ve yalan olduğunu bile bile kabul etsek.henüz liğime liğme olmadı etlerim daha koparılacak parçalanacak gizli kalmış,kuytularda biryerlerde,ulaşamadığın,ulaşmana izin vermediğim senden köşe bucak sakladığım hatta benim bile bilmediğim bir yerlerde hala insanlığım var.o insanlığımdan kalan son kırıntıları silip süpürmeden nereye nereeeeyeee....

düşüncelerinden beynine bir ağrı saplandı. binlerce iğne darbesine eşdeğer.yüreğine saplanan her iğne bir intihar eylemcisine dönüştü. beynin içinde çoğalıyor düşüncelerinde aktifleşiyor çoğalıp kalbine hücum ediyorlardı. yüreği yandı, yandıkça yüreği bombaların pimini birer birer çekti.

taşıyamadı başını cama dayadı sokağın başında tamda kaldırımın ortasında yıllardır farketmediği iğde ağacını gördü ve o ağacı yalnızlığına ortak etti......belma

6.06.2007

pülümür de yedi güneş


Yüreğimi yakan güneş değil
Bu batman sıcağında
İçimdeki ateş anlatılacak gibi olsa
Kelimeler yetse keşke feryadıma
Suskun bir yıldız olmak
Işık vermediği anlamına gelmiyorsa da
Bir ses bir nefes bir haykırış yeter mi
Yeter mi sandınız insan oğlunun acısına
tabutu tutan eller
aslında güneşe sarıldılar
kaderlerine küsmeyip
vatana asıldılar


Yedi güneşimiz vardı bizim
Pülümür den doğan
Aydınlığını hiç bilmediğimiz
Yedi güneşimiz vardı bizim
Kocatepe’den bize sahip çıkan

Kandil dağı silk at üstünden
Eşkıyayı
Sabrımız kalmadı
Batıracağız dünyayı......belma

Katkıda bulunanlar