27.06.2007

ELİMDEN ALINAN ŞEKER.


hangi yetişkin,bir çocuğun yediği şekerden aldığı lezzeti alabilir.hafızamdan tüm tatlar silindi. büyüdüm, büyürken ardımda sadece yılları değil yaşama dair güzel ne varsa bıraktım.hani bilsem çölde susuz kalmanın ne anlam ifade ettiğini çöllerde susuz kaldım diyeceğim.ama su var tadı yok.ellerimi kullanma kabiliyetimi yitirdim büyürken.şimdi onları çok anlamsız işlerde kullanıyorum. o kadar manasız ki ne kadar çok isterdim bir inşaat işçisi olmayı ve hayatın harcını karmayı.ya gözlerim, gözlerim çoğu zaman şaşı çoğu zaman kör.ama çoğu zaman şaşı.bir şeyi net görebilmeyi unutmuşum, çocukluğumda kalmış netliklerim bir karınca yuvasını bulmak için takip ettiğim o karıncaların ipek yolu en son gözlerimin tanık olduğu gerçeklik, yanılsamalara tutulmadan beynimin bana bıraktığı son hatıra. herşey bulanık, hayatıma netlik ayarı yapmak içimden gelmiyor, zaten buna ne zaman ne hayat izin veriyor.gerçeklerden ne kadar kaçarsak kaçalım bir yerde yakalıyor bizi.ama gerçekleri bulandırarak görmek,bir anlamda hayatın acı gerçeklerinden bizi uzaklaştırıyor ama daha büyük bunalımlara sürüklüyor. ya yaşamın güzeliklerini görmek istersek, bu da işin cilvesi tabi gerçeklerle yüzleşmemek uğruna feda edilen güzelikler.kaçımız ben kendime bu haksızlığı yapmıyorum diyebilir.kaçımız hayatın tadını çıkarıyorum, tanrının benim emrime verdiği tüm nimetlerden en maksimum düzeyde yararlanıyorum diye bilir.ben diyemiyorum.eğer şimdi yaşadığım yerde,çocukluğumda hata yaptığımda annemin beni bulmamasını ümit ederek saklandığım tahta kanepe olsa hiç durmam yine saklanırım. ama bu kez kaçtığım annem olmaz bu defa kaçtığım ben olurum. kendimden kaçmak bana en fazla zarar veren benden kaçmak ve uzaklaşmak için bir yolsa eğer o tahta kanepeye durmam saklanırım yine.ama biliyorum ki nereye gidersem gideyim nere kaçarsam kaçayım yine beraberim benimle.zihnimin bulanıklığı gözlerimin şaşılığından da beter olduğu zamanlarda,ben sonsuza yapacağım yolculuğu düşünmem, bilirim ki sonsuzluk ve hiçlik şimdiki zamandır benim için.arka arkaya yakılmış sigaraların etrafa yaydığı o pis duman.beni korku flimlerinde başına her an her şey gelecek olmasına rağmen, girilmemesi gereken o ruhlarla dolu eve sürükler.seyircilerinin hiç bir anlam veremediği bu cesaret,senaryonun gereği baş rol oyuncusuna verilmiştir bir kere.korkunun ecele faydası yoktur.ama pek çok şeye faydası olduğunu görürsün.dünyanın çivisinin çıkmış olması, korkunun faydalarındandır.burada faydanın yararlı olduğunu iddia etmeyiz.her fayda yararlı değildir ama her yarar faydalı olabilir.bu sizin dünyaya bakışınıza kişisel çıkarlarınıza ne kadar önem verdiğinizle ilgilidir.başka faydasıda vardır korkunun, çoğumuzun çekmecede sakladığı gururu, bir türlü saklandığı yerden çıkarmamıza izin vermez.kimi zaman tövbe etmektir korku, kimi zaman yeter be deyip isyan etmektir.bir korktun mu hayattan, ne hayat peşini bırakır ne korku.korku kabusun olur kabusun korku. öyle bir musallat olurlar ki başına .kurtulmak için tren raylarını üzerine bağlarsın kendini şimdi üzerinden geçecek olan trenin farlarını ve siren sesini duyduğunda hissettiklerin bir an önce bitsinden başka bir şey olmaz.. ama bazen tercih ederiz korku yerine vahşeti.korktukça daha agresif, korktukça daha korkutucu olmazmıyız.insanlık tarihini temel çelişkisidir, itici kuvvettidir. korkutanlarla korkutulanların savaşıdır bu tarihi serüven.birde arada ne korkutan nede korkutulanlar vardır .en mutlu olanlarda onlardır.suya sabuna dokumayanlardır.zannetmeyin ki bilinçli bir tercihtir onların ki, tanrı onları sıfır zekayla yollamıştır yeryüzüne .etkisiz elemanıdır onlar dünyanın ve en mutlularıdır.öldüklerinde mutlu bir tebessüm belirir dudaklarında kimseyi üzmedikleri ve tanrının iyi kulları oldukları için .oysa kendi iradeleriyle iyi olmuş değilllerdir.bize ibret olsun diye gönderilmişlerdir yeryüzüne ve biz ibret alamadan gizlice yaşayıp, gizlice ölür .her durum ve koşulda elin kolun bağlıdır ve tren üzerinden geçmek üzeredir.korku ters teper bazı zamanlarda gözlerini kapamak istemezsin bazen .o zamanda arkandan çok cesurdu demezler .emin ol arkandan seni övecek insan sayısı bir elin iki parmağını geçmez.yokluğuna alışmak daha kısa .doğa boşluk kabul etmez .yerini alan hemen bulunur ne cesareti ne insanlığı ölçülmez yerine konulanın.yalanlarla dolu hayatımıza ben çok dürüstüm diyerek eklentiler yaparız.ya doğru sorular sormasını bilmeyenlere yalancıyızdır.yada gerçekten yalancıyızdır.bazen gerçekleri kendi görmek istediğim gibi sunmayı bir oyun sayarız bir akıl oyunu.gerçeğin ne olduğunun henüz bilinmediği bu dünyada bizim yalanlarımızın hiç bir ehemniyeti yok gibidir.dünyayı altüst etmez bizim yalanlarımız, kimseyi incitmez, kimsenin yarınını etkilemez.bizim küçük oyunumuzun bir parçası olanlar bundan keyif bile alabilirler.ama öyle yalancılar vardır ki bu yeryüzünde, insanlığın gözünün içine baka baka yalan söyler.kendi inanmadığı gibi seni inandırmak için elinden geleni ardına koymazlar.bu yalancılar,insan oğlununda serüvenine ortak olmayı bir borç saydıkları ve binlerce ciltlik tarih kitaplarının birinde bir kaç sayfa kapmak için birbirleriyle yarışırlar.çıkarları için yaparlar.ahlaksız oldukları için bunu yaparlar.onlar bunu yapar da biz ne yaparız.bizde onların yalanlarına kanar gibi yaparız.ahlaksız olduğumuz için yaparız.insan olmak istediğinde çok iyi olabilecek iken isteyerek ve inat ederek ahlaksızdır.ahlaksızlığı küresel ahlaksızlık boyutunda ele alarak kullanıyorum.küresel ahlaksızlık yerel ahlaksızlıkdan daha büyük bir ahlaksızlık olduğu için insan bilincine tamir edilmesi artık mümkün olmayan arıza çıkarır.ve insanın bundan kurtulması için ölmesi ve yeniden dirilmesi gerekir.belki o gün yaşanır tüm ahlaksızlığımızdan arınmış ve dünyayı ya da evreni bir bakıma yeniden inşa edebilecek şansı elde etmiş oluruz.bende böylece kullanmayı unuttuğum ellerimle harcı karıştırmayı kendime bir görev sayarım.gururumu ve insanlığımı sakladığım çekmeceden çıkarırım.korkum sadece ipek yollarında yuvalarına yiyeceklerini götüren karıncaları ezmek olur.ve yediğim şekerin tadını her seferinde bir çocuğun coşkusu ve sevinciyle yerim. ben bunu bizzat talep ediyorum .tanrı yaşayamadığım yaşamama izin vermediği bir hayat borçludur bana.....belma

21.06.2007

UTANIYORUM


ölümün ona yaklaştığından haberi olamadı elbet çığlığını atarken.acı bütün bedenini sarmıştı. ona son günleri olduğunuda söyleseler, arzuları çığlığından farklı olmayacaktı. yaşarken birileri ona, öleceksin ve mezar taşında ismin yazılacak ama ölmessen adın anılmayacak bu dünyada deseler, ölmeyi tercih ederdi emel. 'feryadımı duyacak adımı birileri duyacak öylemi ben gidiyorum arkadaş' derdi.

sevilmediğini hissediyordu yaşarken ,her halinden belliydibu sevimli iride değildi doğrusu.sık sık da söz ederdi bundan. 30 yaşındaydı son yaşında ve bedeni oldukça yorgun görünüyordu. çok bir şey istememişti tanrıdan, bu kötü görüntüsünden bile şikayetçi değildi. yaşadıklarını soğuk anlatırdı hiç yaşamamış gibi.belkide inandırıcı olmamasının sebebiydi bu. dışardan kendine bakabilseydi kendide inanmazdı kendine..

hastanede ölüm kalım savaşı verdiğim sırada rastlamıştım ona, bir eylül ayında. kader bizi aynı rahatsızlıkta aynı masada ameliyat etmişti. bir daha hiç görmeyeceğimi düşündüğüm sıradan insanlardan biriydi hayatımda yeri yoktu.. mücadelemi yanlız sürdüreceğim kararını çoktan vermiştim ben.kimsenin yanında olacak,kimsenin dertlerini dinliyecek kimsenin başarısızlığını görüp sinir olacak durumda da değildim ayrıca.düşündüğüm gibi olmadı tabii yine herşey hiç bir şeyin olmadığı gibiydi yine .emel bir çırpıda hayatıma giriverdi. ne olduğunu anlıyamadığım bir şekilde hayatıma sızdı. demek kki insanlığımı insana olan sevgimi bitirmeye çalışırken biryerlerde açık bırakmıştım harcımda.

hayatımda çok önemli bir yer kaplıyamadığını biliyordum ve oda bunun farkındaydı.bu nedenlerden dolayıda hiç aramazdı beni. eski eşinden bir kızı vardı uzun yıllar görmediği.. içi hasretle yanıp tutuşurdu onun için. ikinci kocasından ve kaynanasından da hiç memnun değildi.anlattıkları içimi hiç acıtmadı o anlatırken ve inandırıcıda gelmemişti ilk defa bir insanın huzursuzluğu , mutsuzluğu bana.

kaçmak istedim, ben ondan nedensiz.. belkide dertleri bana çok sıradan çok sömürüye açık gelmişdi.oysa onun sesinde birgünden birgüne merhamet istermiş gibi bir ton hissetmedim.ve nedense yakalandım yine acıya.. tam ortasına düştüm hatta.
bir eylül daha geçmişti, bir eylüle daha varamıyacağını bilmeden.acı haber ulaşmassa heycanını yitirirdi bilemiyorum.beyin kanaması yakalamıştı onu bu mutsuz hayatında ve benim hayatımıda duyduğum günden beri zindana sürükliyeceği varmış işte hikayenin. sonradan aldığım duyumlara göre 1 ay komada kalmış ve kızınıda bulmuşlar sonunda. kızı onu görmüş ama o kızını birkez bile kucaklıyamadan ruhunu teslim etmiş komaya...

emelin hayatımdaki anlamsız yerinin, beni bu kadar büyük bir yürek yangınına sürükliyeceğini hesap etmem olanaksızdı. isyan etti o yatarken komada hayata ve ben şimdi onu iliklerimde hissediyorum. hergün acısı içimi kemiriyor. en çok dokunan da bütün çektiği acılara rağmen çığlığını duyanın olmamasıydı. elbetteki gidecekti. bu dünyada ona ait sadece hasretini çektiği kızı vardı ve hayat onu bile onun elinden almıştı.

gidişin yüreğimi çok yaktı emel.çığlıklarına duyarsız kaldığım için sen yaşarken, binlerce özür dilesem senden,fayda değil biliyorum. belkide bana düşmezdi yanında olmak ama insan olmanın erdemi herhalde bu yürek yangını.ölmeden önceki son arkadaşın olarak senin için birşey yapmamış olmak beynimde binlerce utanç çığlığının kopmasına sebep oluyor. şimdi ben kendimde sana rahat uyu diyecek yüzü bile bulamıyorum..............eceee

KÜÇÜK BİR HİKAYEDE ÇOK ŞEY GİZLİ. ANLIYANA ANLIYANAAAAAAAA


zamana tutunmaya çalışanhikayemizin birindedoğumla ölüm arasına sıkışan kahramanımız küçük bir serçedir. soğuk bir kış gecesi , donarak ölmek üzereyken, tutunduğu daldan karların üzerine düşer.o sırada yoldan geçmekte olan at üzerinden geçer üstüne pisler. tesadüfen o pisliğin sıcaklığıyla hayata döner serçe, bugüne kadar üzerinden bile uçmayı düşünmediği pisliğin faydasını görür ve çok mutlu olur. pislik sandığı şey onun hayatını kurtarmıştır çünkü.
bir süre sonra sıkılmaya başlar üzerindeki pislikten, etrafına bakınırken ,bir kediye kendisini farkettirmeye çalışır. beni kurtar der gibi ötmeye başlar.. ve başarırı varlığını farkettirmeyi kedi hiç vakit kaybetmeden ona doğru yaklaşır, itana ile üzerinde ki pisliği temizler , aç karnını doyuracağı için gözleri parıldar kedinin. tam bu sırada durumu farkeden serçe, kedinin miğdesine giderken söyliyecek birşeyim var diye bağırır...sesim duyulurmu duyulmazmı hiç hesap etmeden..HEY MİLLET ÖLÜYORUM, ÖLÜRKENDE TEK BİRŞEYE KIZIYORUM. ....YANLIŞ YERE BAKTIĞIMA... YANLIŞ DÜŞÜNDÜĞÜME...ÜZERİNİZE HER BOK ATANI DÜŞMANINIZ SANMAYIN, SİZİ BOKTAN ÇIKARAN HERKEZİDE DOSTUNUZ DOSTUNUZZZZ....derleyen eceee

17.06.2007

KELEBEKLERİN ÖMRÜ ÇOK KISA


aralanacak gözlerim

yaşanacak yeni günlere karşı

saracak etrafımı hasret

savuracak bedenimi çaresizliğim


ve ben herşeyi geride bırakıp

çıkacağım sonunun ne olduğunu

bilmediğim bu yolculuğa

kendi penceremden şahit olacağım

acıya

ve kendi penceremden el sallayacağım aşka


bir hayat rahatsızlığında uyuyup

yokluğun omuzunda

yarına ilişkin hayaller kurmaktan uzak

uyur uyanık bir durumda

aşk varmıydı diye soracağım


kapayacağım gözlerimi

sonsuzluğuda yanıma alarak

kimliği belirsiz dudakları öperek

aydınlatmaya çalışacağım

bir türlü aydınlanamayan karanlığımı


bir kelebeğin kanadına tutunup

göğe yükseleceğim

ve

gülümseyerek öleceğim.....belma

15.06.2007

ZAMANSIZ GİDEN YOLCU ARDINDA NE BIRAKIR

hey hayat sana sesleniyorum. duy artık sesimi. daha ne kadar bağırmam gerekiyor. ben seni anlamlanlı kılmaya çalışırken,sen hep ayağıma çelme, yüreğime kuşku, aklıma korku takıyorsun. daha fazla acımasız olmak için uğraşma hayat bundan daha fazlası olamazsın! yanlızlığımda dahi rahat bırakmıyorsun. seninle arkadaş olmak istemiyorum hayat....

bazen güç alıyorum senden yeniden sana dönüyorum , bir acı veriyor kaçırıyorsun. nerede olmamı istiyorsun he söylesene artık. daha ne kadar susmalıyım yada ne kadar konuşmalı....... nasıl senin içinde olmalıyım yada neyim dışında olmalı bir ipucu dahi vermiyorsun, neden benimle bu oyunu oynuyorsun.....

sana asılmaya çalışan insanların yanan yürekleri, söndürdüğün ocakları sana teker teker mi anlatmalıyım yoksa.ben anlatırsam nerede kalıcak senin yüceliğin...bilgeliğin...hani benim için bizim için vardınsen....

benim sana hiç hesap sormaya hakkım yokmu? sen bana ne verdin anlatmıyacakmısın susacakmısın hala.ve ben her gün rüzgarındamı savrulacağım. ne olduğunu anlamaya çalışırken etrafıma alay konusumu olacağım? milyonlarca insanın senden medet umarlarken düştüğü komik duruma benidemi düşüreceksin...

nerede senin kullanma kılavuzun. ben nerede nasıl nefes alacağımı bile bilmiyorum dostum...öğrenmeye çalışırken de düşüyorum. kim kaldıracak beni? kim anlatacak nasıl sevdiğimi. kim ağlıyacak acıma. yokmu sayacağım bütün bu kavramları. nasıl peki? nerede ne zaman başaracağım. azmı çalışıyorum yoksa? hayat bütün öfkem sana , sessiz kalmana..belkide kendime...güzel olanı göremediğime...hayatımı acıyla beslememe...

şimdi ben bırakıyorum ardımda seni bu güne kadar görmediğim merhametini düşünmeyeceğim ve hiç bir şey istemeyeceğim senden.yürüdüğüm kaldırımlarda izini, dinlediğim şarkılarda sesini aramayacağım... buruşturulmuş bir kağıt parçası gibi zihnimden söküp hayalini, dipsiz kuyalara atacağım. belki sende kurtulacaksın benden ve sana olan öfkemden...eceee

12.06.2007

YIKILDI BİR KEZ DUVAR


ansızın yıkıldı duvar

saçından kelepçelenmiş kadının üzerine

kadının saçlarında asılıydı cesetler ve

asılıydı kadının saçlarında özlem


duvarın ağırlığından olsa gerek

nefes almakda zorlandı kadın

ölümün ağırlığı değildi dokunan
nasıl olsa yıkılmışdı bir kez duvar

sessizliğini dinledi duvarın
farkına vardı bedenindeki hasarın
neresinden dönülürse zararın
yaşama karını düşündü


saçlarındaki kelepçeden

yüreğindeki tutukluluk halinden

bir an önce kurtulmak istedi

ve ilk kez tanrıya bunun için dua etti.....belma


Katkıda bulunanlar