13.07.2007

MAHKUM İKİLEMİ


yaşananlar hafızalardan silinemiyecek kadar, güçlü tutkular barındırmış içinde. yaşarken farkedemediğimizi söylemek çok acımasız olurdu. gözden kaçırdığımız birşeyler vardı elbet her ikimizinde.ben kaçıyordum.kaçarken de sana yakalanıyordum hep. .esas mesele buydu işte.kaçışlarımızın zamanı, hayata bakış açımıza göre değişsede, sonuç hep aynı kapıya çıkıyordu . zaman bir seni, bir beni fırlatıyordu aynı yere. ve orada buluşuyorduk. sen çok sıkıldın bu yarıştan ve kurtulmak için bir başka zamana geçtin. tam ortasına düştün duyguların ve zamanın beni senin yanına atacağını hiç hesap etmeden..orada sesiz bir bekleyiştesin. duygularını korumaya aldın ve artık ben bile dokunamıyorum.ne kadar acımassızsın demek geçiyor içimden, diyemiyorum. çünkü bana, senin olmadığın belkide hiç gelemiyeceğin bir yerde yaramı kanatmıyorum diyeceğini, seni de burada korumaya aldım diye bir bakış atacağını , ve asla bunları teleffuz edemiyecek dudaklarının nasıl titreyeceğini gayet iyi biliyorum.beni sonsuzluğa gömeceğini zannettiğin yere gidecek cesareti benden almanda işin cabası. şaşkınlığımı gizlemeye çalışmanın yersiz olduğu apaçık ortada.tecrübesizliğin ve korkuların bizi savurduğu bu yerde şimdi SEN,benden daha şaşkın bir vaziyette hala yüreğine söz geçirmeye çalışırken, BEN de hiç yol katedemediğimizin farkına varmış bir vaziyette bizi kaleme alıyorum. ve zamanın bundan sonraki adresini bilmeden..........eceee

BİR SENFONİ

Hiç bitmeyen bir senfoniyim sürekli değişik partisyonlarla tekrarlanan ancak sadece nota okumasını bilenlere.....

BİR KÖPEK HİKAYESİ

Bir dükkân sahibi dükkânının vitrinine üzerinde SATILIK KÖPEK YAVRULARI yazan bir tabelâ asarken, yanında küçük bir erkek çocuğu belirdi. ´Köpek yavrularını kaça satıyorsunuz?´ diye sordu. Adam çocuğa yavruların en az 50 dolar ettiğini söyledi. Çocuk elini cebine attı, biraz bozuk para çıkardı, dükkân sahibine bakıp: ´İki dolar otuz beş sentim var. Onlara bakabilir miyim?´ dedi. Dükkân sahibi çocuğa gülümsedi ve bir ıslık çaldı. Lady adlı bir köpek dükkânın içindeki kulübesinden çıkıp onlara doğru koşmaya başladı. Arkasında beş tane küçük yün yumağı vardı. Yavrulardan biri, diğerlerinin gerisinden topallayarak geliyordu. Bu küçük çocuğun hemen dikkatini çekti. ´Bu yavrunun nesi var?´ Dükkân sahibi ´ Veterinerin dediğine göre, kalçasında bir kemik eksikmiş´ diye yanıt verdi. ´Hep böyle topallayacakmış.´ Küçük çocuk hemen, ´Onu almak istiyorum´ dedi. Dükkân sahibi: ´Yok canım. Eğer o yavruyu gerçekten istiyorsan, sana bedava verebilirim´ dedi. Çocuk dükkân sahibine yaklaştı ve öfkeyle´ Onu bana bedava vermenizi istemiyorum. Bu yavru da diğer yavrular kadar değerli. Fiyatı neyse size ödeyeceğim. Şimdi size iki dolar otuz beş sent vereceğim, kalan parayı da ayda elli sent, elli sent ödeyeceğim!´ dedi. Dükkân sahibi onu ´ Yo, yo. O yavruyu ne yapacaksın? O hiçbir zaman diğer köpekler gibi koşup, oynayamayacak´ diye yanıtladı. Küçük çocuk buna karşılık pantolonunun paçasını yukarı kaldırdı ve iki çelik bağla desteklenmiş eğri sol bacağını gösterdi. ´Ben de pek koşamıyorum ve bu yavrunun da kendini anlayacak birine gereksinimi var´ dedi.

28.06.2007

AİT OLDUĞUMUZ YER EVİMİZDİR PEKİ EVİMİZ KİME AİTTİR


siz sanıyorsunuz ki bu dünyadaki tehditler sadece küresel ısınma. amerikanın tüm dünyayı ele geçirme planı, sudan bahanelerle afganistanı ırakı ele geçirmek için başlattığı savaş,israilin filistin halkına zulmü,afrika ülkelerinin içler acısı durumu açlık tüm dünyayı saran terör.siz insanlığın tehditlerini bundan ibaret sanıyorsunuz, hayır yanılıyorsunuz bu dünyadaki en büyük tehdit kadınların dünyayı ele geçirme planıdır.bunu burada açıklayarak hem cinslerime büyük bir ihanet içine girdiğimi kabul etmeliyim.ama erkeklerin bunu görüp bir an önce bu oyunu bozmasını sağlamak için bunu yapmalıydım. bu durum dünyanın yarısının da kadın olduğunu kabul edersek" ki kabul edelim çünkü öyle" hiç de küçümsenmeyecek bir durum büyük bir tehdit algılamasıyla karşı karşıya olduğumuzu bilerek ona uygun stratejiler geliştirmemiz lazım.ben erkeklerin yarattığı bu dünyadan memnun bir kadın olarak bunu bir borç sayıp ve durumdan vaziyet çıkarıp başladım araştırmaya. .evet kadınlar gizli bir örgüt kurdular ve bu örgüt amacı ve sonucu itibariyle kadınların tüm dünyayı ele geçirebilmesini hedef almıştır.hal böyle olunca örgüt içerisinde çaycısından teorisyenine kadar herkes kadındır.örgütün içine erkek sinek bile sokulmamaktadır. hatta örgüte sinek sokulmamaktadır.hijyen konusunda birikim sahibi olan bu kadınlar örgüt evini bilumum tüm haşarelerden korumak için bütün önlemleri almışlardır.sabah kocalarını işe postalayan bu kadınlar, komşuda bir kahve içeceğim yalanıyla kocalarını kandırıp, her gün 10 la 12 arasında örgüt evinde buluşurlar.tek dertleri erkeklerin yarattığı bu dünyadan bir an önce kurtulmak olan bu kadınların öyle elle tutulur bir eylem planı içerisinde olduğunu sanmamaktayım.ama yine de amerikan hazretlerinin elle tutulur bir eylem planı olmayan hatta bir planı olmayan irili ufaklı insan topluluklarını baz alarak dünyayı tüm kötülüklerden kurtaracağına olan inancım ve yeryüzüne bir türlü gelmeyen eşitlik ve özgürlüğe olan hasretim benim bu örgütü amerikaya bildirmek zorunda bırakmıştır.amerikanın bu örgütü hemen bertaraf edeceğine olan inancım ve umudum şüphe götürmez bir durumdadır.




bu kadınlar ait olduğumuz yer evimizdir peki evimiz kime aittir sorusunu bir gün akşam çayı içerken ortaya atmışlar ve bunun yanıtını bulmaya çalışırkende bu örgütü kurmuşlardır.bu soruyu ortaya atanın kim olduğuda bu gün itibariyle tartışma konusudur.örgüt içindeki şahısların hiç biri bu soruyu kendilerinin sorduğunu kabul etmemektedir.ama soru biri ya da birileri tarafından sorulmuş muhatabı olan kadınlarda kendilerini buna yanıt vermeye çalışırken bulmuşlardır.bu sorunun gayipden sorulduğu , bir ajan tarafından sorulduğu, amerika tarafından beyni ele geçirilmiş bir kadının kısa devre yapan beyni tarafından sorulduğu,teknoloji konusunda devrimci bir ülkenin böyle bir hata yapmayacağı amerikanın bu soruyu yeni bir düşman yaratmak için bilinçli sordurduğu tartışma konusu olmaya devam etmektedir. diğer bir can alıcı tartışmada;erkekler malı götürürken kadınlar bir şeyle ilgilenmeli onların akıllarını karıştırmak için sinsice hazırlanmış bir soru olduğuda tartışmalara yerini almıştır.ama ne olursa olsun bu soru sorulmuştur ve artık dönüşü olmayan bir yola girilmiştir.eğer bu soru bir kadının aklına gelip de sormuş olduğu bir soruysa ki ben yüce tanrıdan bunun böyle olmaması için duacıyım.işde o zaman cidden kadınlar düşünmeye başladılar ki bu dünyanın sonunun geldiği anlamını taşır.şayet erkekler tarafından kadınlar bir kaç yüzyıl daha uyusunlar bunlarla oyalansınlar diye sorulduysa bunu akıl eden şahsın da idamının yakın olduğunu biran önce dünya hududlarından çıkış yapmasını ya marsdan yada venüsden bir ev alıp emeklilğinin tadını çıkarmasını plastik cerahiyle yüzünü değiştirmesini istirham ediyorum çünkü plan geri tepmiştir bu arkadaş deyim yerindeyse boku yemiştir.





örgütün içine gizlice sızarak edindiğim bilgilere göre bu kadınlar sıradan bir altın gününde,nasıl zayıflarız hangi diyet bana uygun,köftenin içine sarmısak koysak mı koymasak mı,benim oğlanın dersleri kötü öğretmeninden memnun değil,kocam eve geç geliyor, hangi renk iş çamaşırı onu eve bağlar,kaz ayaklarını önlemek için yüzüme hangi maskeyi yapayım,bu yıl saçları kısaltıp etek boylarını uzatalım tüm modacılar öyle diyor,ikiden fazla çocuk yapmayalım vücudumuz deforme olmasın,hülya avşar kaya çilingir ve ferya tanyolaçın beraberliğindeki son notlar,evi temizlerken kullanılan ürenlere yeni eklenen markalar,can sıkan eş dost ahbabla ilgi bir kaç küçük dedikodu mevzularında gayet ciddi tartışmalar sürdürürken ve kadının önemli sorunlarını müzakere ederken birden bu soruya muhatab olup afallamışlar ve nasıl yanıt vereceklerini şaşırıp bir süre yaşadıkları suskunluk sonucu gayet cılız bir şekilde bu soruyu yanıtlamaya başlamışlardır.yanıtlar arasında



-"evim ev sahibine ait benim üstüme ev yok"



-"evim kocama ait kirayı o ödüyor"



"-evim kaynanama ait kayın pederim ölünce miras olarak kalmış"



-"valla ben ne demek istediğinizi anlamadım"



-"şimdi ait olduğumuz yer evimiz ise evde bize ait değilse o zaman ya biz bir yere ait değiliz kandırılıyoruz.ya kandırılmıyoruz ama yine de ait değiliz."



-"şimdi ben senin söylediklerinden şunu çıkardım biz eve aitiz ama ev bize ait değil demi hıh işte bu durumda ya ev yok ya biz yokuz"



-"şimdi benim biraz kafam karıştı olayı açmak istiyorum şimdi biz evlerimize aittiz okey tamam peki ama evlerimiz bize ait olmadığı gibi sokaklarda bize ait değil o zaman şu sonuca varıyormuyuz arkadaşlar hiç bir yer bize ait değil"



-evet..



-evet...



.-evet"



-"sanırım böyle bir sonuç çıkıyor ama bu güne kadar ben hep evimin bana ait olduğunu düşünmüştüm demek ki bu bir yanılsamaydı.yani evlerimiz bize özde değil sözde ait"



-"ya güncel siyate yapma lütfen"



-" hayır ya örnek teşkil etsin diye daha net olmak açısından"



-"olmaz öyle bizi siyaset ilgilendirmiyor ben şimdi sana evlerimiz yan gelip yatma yeri değildir desem sen bana yoo evimde yatıyorum da dersin "



-"tamam arkadaşlar tartışmayın "



-"ama tartışmadan bir sonuca varamayız sanırım"



-"tartışmak ve sonuca varmak biz kadınlar için uygun kavramlar değiil arkadaşlar toplantımızı böreklerimzi yiğerek bitirmeyi teklif ediyorum""




toplantı bu arkadaşın önerisin kabul edilmesi ve çayla beraber yenen böreklerin bitmesiyle sonuçlandı.eve dağılan kadınların aklında ise o yanıtı bir türlü bulunmayan soru kaldı."kadınların ait olduğu yer evidir peki bu ev kime aittir"zaten çok fazla soru sormayan sorduğu zamanda kısa ve kesin ve keskin yanıtlar almaya alışkın olan kadınların böyle bir soru karşısında yanıt bulamamaları onları tekrardan bu sorunun ışığı altında toplanmaya itti. bu seferki toplantıda kadın sayısı biraz daha çoğalamış görünüyordu.bir soru karşısında bu kadar çok yanıt bulabileceklerinden bu güne kadar habersiz olan kadınlar her geçen gün kendilerine olan güvenlerini arttırmaya başladılar.bu soruyla beraber gelen aydınlanma onları cevabı bulunamayan ama sorulmasında bir mahsur olmayan sorulara itti.gün geçtikçe çoğalan bu kadınlar en azından şim dilik soru sormanın keyfini keşfetmişlerdi.yanıtlarını bulmaları ise onlara göre dünya düzenin yeniden şekillendireceği umudunu doğurdu.





bir şey ya vardır ya yoktur.bir şeyin hem var olup hem yok olması mümkünmüdür.


dünya insanların yaşaması için uygun bir yermidir.uygunsa neden hala bu dünyaya uyamadık, değilse burda ne bok arıyoruz.

bütün yaşamını uyuklayarak geçiren kadını uyandırabilmek için üretilecek olan saatin dünya pazarına sürebilecek olan kadınların önce den uyandırmak için yapılacak çalışmaların geliştirilmesine yönelik icraatlar neler olmalıdır


gerçek dünyanın saçmalığı ve kavranılamazlığı insanı yiyip bitirirken kadınların sadece eşlerinin ve çocuklarının karınlarını doyurmalarını düşünmeleri ve dünyayı anlamayı erkeklere bırakmaları bu sahayı kendi elleriyle erkeklere vermeleri adilmidir.adeleti arayan kadın adaleti, nerede arayacak ve nerede bulacaktır.


modern mağaralarında yaşamalarına izin verilen kadın,bir gün mağradan çıkmak isterse gerekli silaha ve mühimata sahip olmadan mağaranın dışında yaşamaya başladığında varoluşunu tamamlamak için erkeklerin iznine gerek duyacakmıdır.


sanat insanların bu dünyaya katlanabilmelerini sağlamak için nesnel dünyayı güzelleştirmeye çalışırken, kadın bu dünyaya sadece bedeniylemi katkıda bulunacaktır.kadın edebiyat dünyasına ne zaman bayan şekspir kazandıracaktır.

bu kadınlar kafalarına takılan her soruyu not aldılar bir araya geldiklerinde akıllarını kurcalayan bu sorulara yanıt aradılar.amaçları bu soruların kesin yanıtlarını bulmak, dünyaya yeniden keşfetmekti.soru sordukça zihinlerinin açıldığını düşünmeye başladıklarını farkettiler ve içden içe bunda keyif aldılar. bu örgüt bu alınan keyifin ürünü oldu."yanıtı ne olursa olsun sorulan soru biz kadınların yönelttiği bir soru olsun"sloganıyla kendilerine sempatizan toplamaya başladılar.

devam edecek!!!! belmaa






















27.06.2007

ELİMDEN ALINAN ŞEKER.


hangi yetişkin,bir çocuğun yediği şekerden aldığı lezzeti alabilir.hafızamdan tüm tatlar silindi. büyüdüm, büyürken ardımda sadece yılları değil yaşama dair güzel ne varsa bıraktım.hani bilsem çölde susuz kalmanın ne anlam ifade ettiğini çöllerde susuz kaldım diyeceğim.ama su var tadı yok.ellerimi kullanma kabiliyetimi yitirdim büyürken.şimdi onları çok anlamsız işlerde kullanıyorum. o kadar manasız ki ne kadar çok isterdim bir inşaat işçisi olmayı ve hayatın harcını karmayı.ya gözlerim, gözlerim çoğu zaman şaşı çoğu zaman kör.ama çoğu zaman şaşı.bir şeyi net görebilmeyi unutmuşum, çocukluğumda kalmış netliklerim bir karınca yuvasını bulmak için takip ettiğim o karıncaların ipek yolu en son gözlerimin tanık olduğu gerçeklik, yanılsamalara tutulmadan beynimin bana bıraktığı son hatıra. herşey bulanık, hayatıma netlik ayarı yapmak içimden gelmiyor, zaten buna ne zaman ne hayat izin veriyor.gerçeklerden ne kadar kaçarsak kaçalım bir yerde yakalıyor bizi.ama gerçekleri bulandırarak görmek,bir anlamda hayatın acı gerçeklerinden bizi uzaklaştırıyor ama daha büyük bunalımlara sürüklüyor. ya yaşamın güzeliklerini görmek istersek, bu da işin cilvesi tabi gerçeklerle yüzleşmemek uğruna feda edilen güzelikler.kaçımız ben kendime bu haksızlığı yapmıyorum diyebilir.kaçımız hayatın tadını çıkarıyorum, tanrının benim emrime verdiği tüm nimetlerden en maksimum düzeyde yararlanıyorum diye bilir.ben diyemiyorum.eğer şimdi yaşadığım yerde,çocukluğumda hata yaptığımda annemin beni bulmamasını ümit ederek saklandığım tahta kanepe olsa hiç durmam yine saklanırım. ama bu kez kaçtığım annem olmaz bu defa kaçtığım ben olurum. kendimden kaçmak bana en fazla zarar veren benden kaçmak ve uzaklaşmak için bir yolsa eğer o tahta kanepeye durmam saklanırım yine.ama biliyorum ki nereye gidersem gideyim nere kaçarsam kaçayım yine beraberim benimle.zihnimin bulanıklığı gözlerimin şaşılığından da beter olduğu zamanlarda,ben sonsuza yapacağım yolculuğu düşünmem, bilirim ki sonsuzluk ve hiçlik şimdiki zamandır benim için.arka arkaya yakılmış sigaraların etrafa yaydığı o pis duman.beni korku flimlerinde başına her an her şey gelecek olmasına rağmen, girilmemesi gereken o ruhlarla dolu eve sürükler.seyircilerinin hiç bir anlam veremediği bu cesaret,senaryonun gereği baş rol oyuncusuna verilmiştir bir kere.korkunun ecele faydası yoktur.ama pek çok şeye faydası olduğunu görürsün.dünyanın çivisinin çıkmış olması, korkunun faydalarındandır.burada faydanın yararlı olduğunu iddia etmeyiz.her fayda yararlı değildir ama her yarar faydalı olabilir.bu sizin dünyaya bakışınıza kişisel çıkarlarınıza ne kadar önem verdiğinizle ilgilidir.başka faydasıda vardır korkunun, çoğumuzun çekmecede sakladığı gururu, bir türlü saklandığı yerden çıkarmamıza izin vermez.kimi zaman tövbe etmektir korku, kimi zaman yeter be deyip isyan etmektir.bir korktun mu hayattan, ne hayat peşini bırakır ne korku.korku kabusun olur kabusun korku. öyle bir musallat olurlar ki başına .kurtulmak için tren raylarını üzerine bağlarsın kendini şimdi üzerinden geçecek olan trenin farlarını ve siren sesini duyduğunda hissettiklerin bir an önce bitsinden başka bir şey olmaz.. ama bazen tercih ederiz korku yerine vahşeti.korktukça daha agresif, korktukça daha korkutucu olmazmıyız.insanlık tarihini temel çelişkisidir, itici kuvvettidir. korkutanlarla korkutulanların savaşıdır bu tarihi serüven.birde arada ne korkutan nede korkutulanlar vardır .en mutlu olanlarda onlardır.suya sabuna dokumayanlardır.zannetmeyin ki bilinçli bir tercihtir onların ki, tanrı onları sıfır zekayla yollamıştır yeryüzüne .etkisiz elemanıdır onlar dünyanın ve en mutlularıdır.öldüklerinde mutlu bir tebessüm belirir dudaklarında kimseyi üzmedikleri ve tanrının iyi kulları oldukları için .oysa kendi iradeleriyle iyi olmuş değilllerdir.bize ibret olsun diye gönderilmişlerdir yeryüzüne ve biz ibret alamadan gizlice yaşayıp, gizlice ölür .her durum ve koşulda elin kolun bağlıdır ve tren üzerinden geçmek üzeredir.korku ters teper bazı zamanlarda gözlerini kapamak istemezsin bazen .o zamanda arkandan çok cesurdu demezler .emin ol arkandan seni övecek insan sayısı bir elin iki parmağını geçmez.yokluğuna alışmak daha kısa .doğa boşluk kabul etmez .yerini alan hemen bulunur ne cesareti ne insanlığı ölçülmez yerine konulanın.yalanlarla dolu hayatımıza ben çok dürüstüm diyerek eklentiler yaparız.ya doğru sorular sormasını bilmeyenlere yalancıyızdır.yada gerçekten yalancıyızdır.bazen gerçekleri kendi görmek istediğim gibi sunmayı bir oyun sayarız bir akıl oyunu.gerçeğin ne olduğunun henüz bilinmediği bu dünyada bizim yalanlarımızın hiç bir ehemniyeti yok gibidir.dünyayı altüst etmez bizim yalanlarımız, kimseyi incitmez, kimsenin yarınını etkilemez.bizim küçük oyunumuzun bir parçası olanlar bundan keyif bile alabilirler.ama öyle yalancılar vardır ki bu yeryüzünde, insanlığın gözünün içine baka baka yalan söyler.kendi inanmadığı gibi seni inandırmak için elinden geleni ardına koymazlar.bu yalancılar,insan oğlununda serüvenine ortak olmayı bir borç saydıkları ve binlerce ciltlik tarih kitaplarının birinde bir kaç sayfa kapmak için birbirleriyle yarışırlar.çıkarları için yaparlar.ahlaksız oldukları için bunu yaparlar.onlar bunu yapar da biz ne yaparız.bizde onların yalanlarına kanar gibi yaparız.ahlaksız olduğumuz için yaparız.insan olmak istediğinde çok iyi olabilecek iken isteyerek ve inat ederek ahlaksızdır.ahlaksızlığı küresel ahlaksızlık boyutunda ele alarak kullanıyorum.küresel ahlaksızlık yerel ahlaksızlıkdan daha büyük bir ahlaksızlık olduğu için insan bilincine tamir edilmesi artık mümkün olmayan arıza çıkarır.ve insanın bundan kurtulması için ölmesi ve yeniden dirilmesi gerekir.belki o gün yaşanır tüm ahlaksızlığımızdan arınmış ve dünyayı ya da evreni bir bakıma yeniden inşa edebilecek şansı elde etmiş oluruz.bende böylece kullanmayı unuttuğum ellerimle harcı karıştırmayı kendime bir görev sayarım.gururumu ve insanlığımı sakladığım çekmeceden çıkarırım.korkum sadece ipek yollarında yuvalarına yiyeceklerini götüren karıncaları ezmek olur.ve yediğim şekerin tadını her seferinde bir çocuğun coşkusu ve sevinciyle yerim. ben bunu bizzat talep ediyorum .tanrı yaşayamadığım yaşamama izin vermediği bir hayat borçludur bana.....belma

21.06.2007

UTANIYORUM


ölümün ona yaklaştığından haberi olamadı elbet çığlığını atarken.acı bütün bedenini sarmıştı. ona son günleri olduğunuda söyleseler, arzuları çığlığından farklı olmayacaktı. yaşarken birileri ona, öleceksin ve mezar taşında ismin yazılacak ama ölmessen adın anılmayacak bu dünyada deseler, ölmeyi tercih ederdi emel. 'feryadımı duyacak adımı birileri duyacak öylemi ben gidiyorum arkadaş' derdi.

sevilmediğini hissediyordu yaşarken ,her halinden belliydibu sevimli iride değildi doğrusu.sık sık da söz ederdi bundan. 30 yaşındaydı son yaşında ve bedeni oldukça yorgun görünüyordu. çok bir şey istememişti tanrıdan, bu kötü görüntüsünden bile şikayetçi değildi. yaşadıklarını soğuk anlatırdı hiç yaşamamış gibi.belkide inandırıcı olmamasının sebebiydi bu. dışardan kendine bakabilseydi kendide inanmazdı kendine..

hastanede ölüm kalım savaşı verdiğim sırada rastlamıştım ona, bir eylül ayında. kader bizi aynı rahatsızlıkta aynı masada ameliyat etmişti. bir daha hiç görmeyeceğimi düşündüğüm sıradan insanlardan biriydi hayatımda yeri yoktu.. mücadelemi yanlız sürdüreceğim kararını çoktan vermiştim ben.kimsenin yanında olacak,kimsenin dertlerini dinliyecek kimsenin başarısızlığını görüp sinir olacak durumda da değildim ayrıca.düşündüğüm gibi olmadı tabii yine herşey hiç bir şeyin olmadığı gibiydi yine .emel bir çırpıda hayatıma giriverdi. ne olduğunu anlıyamadığım bir şekilde hayatıma sızdı. demek kki insanlığımı insana olan sevgimi bitirmeye çalışırken biryerlerde açık bırakmıştım harcımda.

hayatımda çok önemli bir yer kaplıyamadığını biliyordum ve oda bunun farkındaydı.bu nedenlerden dolayıda hiç aramazdı beni. eski eşinden bir kızı vardı uzun yıllar görmediği.. içi hasretle yanıp tutuşurdu onun için. ikinci kocasından ve kaynanasından da hiç memnun değildi.anlattıkları içimi hiç acıtmadı o anlatırken ve inandırıcıda gelmemişti ilk defa bir insanın huzursuzluğu , mutsuzluğu bana.

kaçmak istedim, ben ondan nedensiz.. belkide dertleri bana çok sıradan çok sömürüye açık gelmişdi.oysa onun sesinde birgünden birgüne merhamet istermiş gibi bir ton hissetmedim.ve nedense yakalandım yine acıya.. tam ortasına düştüm hatta.
bir eylül daha geçmişti, bir eylüle daha varamıyacağını bilmeden.acı haber ulaşmassa heycanını yitirirdi bilemiyorum.beyin kanaması yakalamıştı onu bu mutsuz hayatında ve benim hayatımıda duyduğum günden beri zindana sürükliyeceği varmış işte hikayenin. sonradan aldığım duyumlara göre 1 ay komada kalmış ve kızınıda bulmuşlar sonunda. kızı onu görmüş ama o kızını birkez bile kucaklıyamadan ruhunu teslim etmiş komaya...

emelin hayatımdaki anlamsız yerinin, beni bu kadar büyük bir yürek yangınına sürükliyeceğini hesap etmem olanaksızdı. isyan etti o yatarken komada hayata ve ben şimdi onu iliklerimde hissediyorum. hergün acısı içimi kemiriyor. en çok dokunan da bütün çektiği acılara rağmen çığlığını duyanın olmamasıydı. elbetteki gidecekti. bu dünyada ona ait sadece hasretini çektiği kızı vardı ve hayat onu bile onun elinden almıştı.

gidişin yüreğimi çok yaktı emel.çığlıklarına duyarsız kaldığım için sen yaşarken, binlerce özür dilesem senden,fayda değil biliyorum. belkide bana düşmezdi yanında olmak ama insan olmanın erdemi herhalde bu yürek yangını.ölmeden önceki son arkadaşın olarak senin için birşey yapmamış olmak beynimde binlerce utanç çığlığının kopmasına sebep oluyor. şimdi ben kendimde sana rahat uyu diyecek yüzü bile bulamıyorum..............eceee

Katkıda bulunanlar